ว่าซือฝูชิงจะตายแล้วก็ตาม ขอแค่นำร่างไปฝังไว้ที่หลุมฝังศพของตระกูลก็พอ
มีเรื่องสัญญาคืนกลับด้วยเหรอ!
คุณนายจั่วผู้เฒ่าหันไปมองจั่วเสียนอวี้ทันที
จั่วเสียนอวี้ขมวดคิ้วเบาๆ “ทำไมคุณย่ามองหนูด้วยสายตาแบบนี้”
“ช่วงนี้แกค่อนข้างยุ่ง ย่าเป็นห่วงสุขภาพของแก” คุณนายจั่วผู้เฒ่าพยายามยิ้มกลบเกลื่อน “ช่วงนี้การงานเป็นยังไงบ้าง เจออุปสรรคอะไรหรือเปล่า”
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ จั่วเทียนเฟิงก็รีบตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ภาคภูมิใจเป็นอย่างมาก “แม่ครับ ต้องยกความดีความชอบให้เสียนอวี้ บริษัทเซ็นสัญญาใหญ่ไปหลายฉบับ มีเสียนอวี้อยู่ทั้งคน ผมเองก็จะได้เกษียณเร็วขึ้น”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” คุณนายจั่วผู้เฒ่าถอนลมหายใจออกมาเบาๆ พลางพูดขึ้นพึมพำว่า “ดูท่าแล้วคงจะไม่ได้คืนไปจนหมด”
จั่วเสียนอวี้หูดีได้ยินเข้า “คุณย่าพูดอะไรเหรอคะ”
“ไม่มีอะไร” คุณนายจั่วผู้เฒ่าส่ายหน้าเบาๆ “อีกไม่กี่วันย่าจะเตรียมตัวออกไปเที่ยวหน่อย”
เธอไม่กล้าไปที่วัดหลิวซ่านอยู่แล้ว หากถูกพระอาจารย์เมี่ยวกวงผู้นั้นดูอะไรออกขึ้นมาอีก คงจะแย่เป็นแน่
อีกทั้งจั่วเสียนอวี้ก็ไม่ได้รับผลกระทบด้วย
จั่วเทียนเฟิงรับโทรศัพท์สายหนึ่ง
เพิ่งจะกดรับสาย ปลายทางก็รีบพูดขึ
