ร์ทรถ
เขาเห็นว่าบุคลิกหน้าตาภายนอกของคุณซือน่าทึ่งเป็นอย่างมาก แต่นอกจากหน้าตาภายนอกแล้วก็ดูเหมือนว่าเธอจะไม่มีอะไรเก่งกาจเป็นพิเศษ
สำนักงานใหญ่ถึงขั้นส่งตัวหลิงเฟิงมาอย่างนี้ ออกจะเกินความจำเป็นไปหน่อย
ทนายหนุ่มส่ายหน้าเบาๆ จากนั้นก็ตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างตั้งใจ
ข้างทาง
คุณนายเผยถือจดหมายทนายยืนอยู่ที่เดิมด้วยความอึ้ง “เมิ่ง…เมิ่งจือ ตอนนี้เราควรจะทำยังไงดี”
“ทำยังไงดี? แม่ยังจะมาถามผมอีกเหรอ” เผยเมิ่งจือนวดขมับ พยายามข่มอารมณ์ให้สงบ “หากแม่เชื่อผมตั้งแต่แรก จะเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นเหรอ”
คุณนายเผยพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
ตอนนั้นเธอไม่คิดว่าสถานการณ์จะร้ายแรงขนาดนี้ เลยเอาแต่ดุด่าเผยเมิ่งจือว่าไม่เชื่อคำสั่งสอนของเธอ
“เรากลับบ้านก่อนเถอะ” คุณนายเผยดึงมือเขา “ตอนนี้อย่าเพิ่งออกไปไหนดีกว่า เดี๋ยวมีอะไรตกจากที่สูงขึ้นมาจะแย่เอาได้”
เผยเมิ่งจือแค่นเสียงในลำคอเบาๆ “หลบอยู่ในบ้าน ไม่แน่แผ่นดินอาจจะไหวก็ได้”
คุณนายเผยโมโหจนแน่นอกไปหมด “แกหุบปากเดี๋ยวนี้นะ!”
เผยเมิ่งจือไม่ได้พูดอะไรต่อ ทั้งสองพากันเดินทางกลับบ้านไป
**
ตกค่ำราวสองทุ่ม ท้องฟ้ามืดสนิทเป็นที่เรียบร้อย
คุณนายเผยเอาแต่ยืนรออยู่ที่หน้าประตูด้วยค
