วามร้อนใจ ในที่สุดก็เห็นรถจักรยานสีขาวขี่เข้ามา
เธอชะงักไปชั่วขณะ
ซือฝูชิงลงจากรถจักรยานพลางพาดกระเป๋าไว้ที่ไหล่ จากนั้นก็เดินตรงเข้ามาด้วยความใจเย็น
เธอยังคงสวมชุดลำลองที่ค่อนข้างหลวมเหมือนเช่นเคย
เสื้อเชิ้ตและกางเกงยีนสีอ่อน ผมยาวสลวยมัดหางม้าด้วยผ้าผูกผมสีดำ
แม้จะเป็นการแต่งตัวที่เรียบง่าย แต่ก็ยากที่จะซ่อนเสน่ห์เอาไว้ได้
ซือฝูชิงเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูของบ้านตระกูลเผย
จู่ๆ คุณนายเผยก็คุกเข่าลงกับพื้นทันที
“อาจารย์! ฉันมีตาหามีแววไม่ ไม่เพียงแต่เข้าใจคุณผิดเท่านั้น แต่ยังใส่ร้ายป้ายสีคุณอีกต่างหาก ต้องขอโทษคุณจริงๆ” คุณนายเผยคำนับศีรษะ “ฉันขอร้องคุณละ ได้โปรดช่วยตระกูลเผยของเราด้วยค่ะ”
“ก็ยังไม่ตายกันนี่นา” ซือฝูชิงเอี้ยวตัวเดินผ่าน “ไม่ต้องร้อนใจไป อีกอย่าง อย่าคุกเข่าให้ฉัน ฉันไม่ชอบ”
คุณนายเผยรีบลุกขึ้นไม่กล้าคุกเข่าต่อ “อาจารย์ เชิญด้านในค่ะ”
“คุณซือ เคลียร์สถานที่เรียบร้อยแล้ว” เผยเมิ่งจือเดินเข้ามา “แม้แต่พ่อบ้านผมก็ให้เขาลาหยุดไปแล้ว”
คุณนายเผยถลึงตาใส่เขา “คุณซืออะไรกัน เรียกอาจารย์”
เผยเมิ่งจือ “…”
แม่ของเขาหายป่วยจากโรคหนึ่งไปเป็นอีกโรคแล้ว
ซือฝูชิงไม่ได้สนใจ เพียงสาวเท้าเดิน
