ิงตอบกลับด้วยสายตาเรียบเฉย “นายจำเป็นต้องรู้ด้วยเหรอ ใช้เป็นเหรอ”
รูปร่างกระดาษชิกิงามิของเธอเป็นปี่เซียะจริงๆ แถมยังเคยถูกจีสิงจือหัวเราะเยาะด้วย
แน่นอน สุดท้ายก็ถูกเธอตีจนไม่เป็นผู้ไม่เป็นคน
คุณนายเผยถลึงตาใส่เผยเมิ่งจือ พลางตบหัวเขาไปหนึ่งที “ตั้งใจฟังที่อาจารย์พูด”
เผยเมิ่งจือจึงค่อยหุบปากเงียบ
ซือฝูชิงตรวจดูเสร็จแล้วก็ยืดหลังตรงพลางถามขึ้นว่า “ห้องของนายอยู่ตรงไหน”
“ชั้นสาม ชั้นสาม” คุณนายเผยรีบตอบแทน “ห้องที่สาม”
ซือฝูชิงเดินขึ้นชั้นบนและเปิดประตูห้องนอน
ของในห้องนอนไม่ค่อยเยอะเท่าไร บนเตียงค่อนข้างรก ส่วนที่อื่นๆ เป็นระเบียบเรียบร้อยดี
เผยเมิ่งจือแอบรู้สึกเขินเล็กน้อย
ซือฝูชิงเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็หยุดฝีเท้าลงตรงกระดานไม้ปูพื้นแผ่นหนึ่ง “แงะออก”
ไม่ต้องให้ซือฝูชิงพูดมาก เผยเมิ่งจือรีบไปหาอุปกรณ์มาแงะออกทันที
เสียงไม้กระดานแตกหักออกจากกันดังสนั่น
สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือด้านล่างไม่ใช่คอนกรีตแต่กลับเป็นช่องว่าง
เผยเมิ่งจือใจหล่นไปที่ตาตุ่มทันที
ซือฝูชิงย่อตัวลงพลางเอื้อมมือเข้าไปด้านใน
ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาที เธอก็หยิบเอากล่องออกมาหนึ่งกล่อง
บนกล่องถูกแกะสลักด้วยลวดลายที่ค่อนข้างซับซ้อนและแปลกประหล
