าด คล้ายๆ กับอักษรโบราณสักอย่าง
หลังจากเปิดกล่องออก ข้างในเป็นขวดกระเบื้องและหินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าที่ดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก
คุณนายเผยหน้าซีดเผือดขึ้นมาทันที “อา…อาจารย์ นี่มันคืออะไรคะ”
“เถ้ากระดูก วัตถุหยิน” ซือฝูชิงตอบกลับอย่างใจเย็น “ฝังไว้สิบกว่าปีแล้วมั้งเนี่ย ไม่ต้องกลัว ห้องของคุณก็มี ทั่วถึงทุกคน”
คุณนายเผยได้ยินแล้วก็แทบจะเป็นลมหมดสติ
“ฝีมือที่คุ้นเคย” ซือฝูชิงยิ้มกว้าง หางตาโค้ง “แต่น่าเสียดาย ผ่านไปตั้งหลายปี ฝีมือไม่ได้ก้าวหน้าแม้แต่นิดเดียว ช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี”
เผยเมิ่งจือไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก
“กล่องนี้ฉันจะเอากลับไปด้วย” ซือฝูชิงลุกขึ้น “ที่เหลือก็แล้วแต่พวกคุณแล้วกัน”
คุณนายเผยเนื้อตัวสั่นเทา พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว
“ฉันจะขอเตือนคุณไว้อย่างหนึ่ง” ซือฝูชิงหันกลับมา “คนที่คุ้นเคยกับโครงสร้างบ้านของพวกคุณขนาดนี้จะเป็นใครไปได้อีก”
คุณนายเผยสะดุ้งโหยง “อา…อาจารย์หมายความว่า เป็นคนในครอบครัวอย่างนั้นเหรอ!”
ซือฝูชิงไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอสะพายกระเป๋าพลางเดินออกไปด้านนอก จากนั้นก็ปลดล็อกรถจักรยานของเธอ “ไปแล้วนะ”
เผยเมิ่งจืออยากจะเรียกรั้งเธอแต่ถูกคุณนายเผยห้ามไว้ก่อน “อาจารย์ยอมสละเวลาม
