“…”
บริเวณนั้นตกอยู่ในความเงียบทันที หรือเรียกว่าวังเวงก็ยังได้
แม้แต่ภิกษุน้อยที่ถือคบไฟอยู่ด้านข้างยังฉงน
ความจริงแล้วพระอาจารย์เมี่ยวกวงถือว่าเป็นพระอาจารย์ชื่อดังในวงการนี้แล้ว
ขนาดนักท่องเที่ยวจากซีโจวยังแวะเวียนมากราบไหว้ถึงวัดหลิวซ่าน
เพียงแต่บางเรื่องใช่ว่าจะพูดออกไปได้ทั้งหมด ต่อให้เป็นพระอาจารย์เมี่ยวกวงก็บอกได้เพียงเป็นนัยยะ
แต่ถึงจะบอกเป็นนัยๆ ทว่าก็ทำให้พวกเขาได้รับผลประโยชน์ไม่น้อย
ชื่อเสียงของพระอาจารย์เมี่ยวกวงดังระบือไกลไปถึงเมืองอื่นๆ
หลายสิบปีมานี้พระอาจารย์เมี่ยวกวงอยู่ประจำวัดหลิวซ่านอย่างไม่มีสั่นคลอน ธูปเทียนของวัดหลิวซ่านเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ
เขามีลูกศิษย์ไม่น้อย ได้รับการนับถือมากมาย
แต่ภิกษุน้อยเคยเห็นพระอาจารย์เอ่ยเรียกผู้อาวุโสอย่างนอบน้อมต่อหน้ากระดาษยันต์ใบเดียวเช่นนี้เสียที่ไหน
คนที่ทำให้พระอาจารย์เมี่ยวกวงเรียกว่าผู้อาวุโสได้ต้องอยู่ในระดับไหนกันนะ
ภิกษุน้อยกุมศีรษะโล้นก่อนคุกเข่านั่งลงเสียงดัง พลั่ก
เสียงของคุณนายเผยพลันเหือดหายไปเช่นกัน
เธอเงยหน้าขึ้นพลางจับจ้องแววตาเลื่อมใสของพระอาจารย์เมี่ยวกวง เส้นประสาทในสมองก็ขาดผึง หูอื้ออึงไปชั่วขณะ
เผยเมิ่งจือเองก็ตกใจ
