เช่นกัน พูดเสียงตะกุกตะกัก “พระอาจารย์ ท่านเรียกว่าผู้อาวุโสเหรอครับ”
“ใช่แล้ว” พระอาจารย์เมี่ยวกวงแตะกระดาษยันต์ “เห็นได้ชัดว่าผู้อาวุโสทำเสร็จภายในเวลาอันสั้น นี่ทำให้เห็นว่านอกจากจะชำนาญแล้ว ยังมีพรสวรรค์มากด้วย”
เขาพนมมือขึ้นทั้งสองข้าง จากนั้นก็ก้มไหว้ “อาตมาตรากตรำบำเพ็ญเพียรมาหลายสิบปีแต่ก็ยังมิสามารถ ช่างละอายใจนัก”
ภิกษุน้อยที่อยู่ด้านข้างยิ่งตกตะลึง
การแบ่งความอาวุโสในวงการนี้จะวัดจากความสามารถ ไม่ได้ดูที่อายุ
ถึงแม้อายุเกือบเจ็ดสิบปี แต่ถึงจะเจอพระอาจารย์ที่อายุน้อยกว่าก็ต้องเรียกผู้อาวุโสอยู่ดี
คุณนายเผยใบหน้าเรียบตึง เปล่งเสียงออกมาจากส่วนลึกในลำคออย่างสั่นเครือว่า “พระอาจารย์หมายความว่านี่เป็นยันต์จริงๆ หรือคะ”
“เป็นของจริงแน่นอน” พระอาจารย์เมี่ยวกวงกวาดตามองเผยเมิ่งจือ “โยมหนุ่มผู้นี้สีหน้าหม่นหมอง มีลางว่าจะตายก่อนวัยอันควร เมื่อก่อนยังโชคดีหลบพ้นได้
แต่ด้วยวันเวลาที่ผ่านไปก็จะยิ่งหลบหลีกยากขึ้นเรื่อยๆ ยันต์แผ่นนี้จะช่วยรักษาชีวิตเขาได้ในยามคับขัน”
เผยเมิ่งจือพยักหน้าด้วยความตื่นเต้น “ใช่ครับๆ เขาก็บอกผมแบบนี้”
“งั้นพระอาจารย์พอมีทางช่วยไหมคะ” เวลานี้คุณนายเผยร้อนใจขึ้นมาแล้
