ว “ยังพอจะช่วยลูกชายฉันได้ไหม”
“ลูกชายของคุณนายแก้กรรมแล้ว อย่าได้กังวลใจไปเลย” พระอาจารย์เมี่ยวกวงพูดอย่างตรงไปตรงมา “แต่สถานการณ์ของคุณนายไม่ค่อยดีเท่าไร เรื่องการเงินขัดคล่องยังแค่เรื่องเล็ก ความตายถึงจะเป็นเรื่องใหญ่ต่างหาก”
คุณนายเผยเหมือนถูกจู่โจมอย่างแรง สีหน้าของเธอซีดลง
เผยเมิ่งจือถามซักไซ้ต่อ “พระอาจารย์ ท่านอาจารย์รู้เรื่องครอบครัวผมด้วยเหรอ”
“ขออภัยโยมทั้งสองคนด้วยจริงๆ” พระอาจารย์เมี่ยวกวงพึมพำบทสวดก่อนจะพูดว่า “อาตมาไร้ซึ่งฝีมือ โยมทั้งสองมีภัยชั่วร้ายแผ้วพานมานาน อภัยให้อาตมาที่ไร้ความสามารถด้วย”
คุณนายเผยพูดอย่างเหลือเชื่อ “แม้แต่ท่านก็ช่วยไม่ได้หรือคะ”
“ถ้าเชิญตัวพระอาจารย์ใหญ่ลงมาจากเขา บางทีอาจจะได้” พระอาจารย์เมี่ยวกวงส่ายศีรษะ “เพียงแต่น่าเสียดายที่ท่านออกท่องพเนจรไปนานแล้ว แม้แต่อาตมาที่เป็นลูกศิษย์ยังไม่รู้ต้องไปหาแห่งหนใดเลย”
เงียบไปพักหนึ่ง เขาก็มองด้วยสายตาคมกริบ “แต่ในเมื่อโยมทั้งสองมีผู้อาวุโสผู้นี้คอยช่วยอยู่แล้ว เหตุใดยังต้องมาหาอาตมาอีกเล่า”
คุณนายเผยฝืนยิ้ม “พะอาจารย์ คือว่า…”
ตอนนี้เธอจะยังมีหน้าพูดว่านอกจากจะไม่เชื่อแล้วยังพานนึกว่าซือฝูชิงเป็นตัวกาลกิณีอีกต่างห
