ากได้เหรอ
พระอาจารย์เมี่ยวกวงเข้าใจทันที เขาส่ายศีรษะ “น่าเสียดายจริงๆ จิ้งหยวน ส่งแขก”
คุณนายเผยยังคิดจะพูดอะไรต่อ ทว่าพระอาจารย์เมี่ยวกวงชิงนั่งปิดตาลงเหมือนเดิมแล้ว
เธอเลยทำได้แค่ออกไป
คนที่มาขอพบคนต่อไปก็คือจั่วฉิงหย่า
“พี่เมิ่งจือ พวกพี่มาขออะไรเหรอ” เธอดีใจเป็นพิเศษ “ฉันมาขอยันต์ให้คุณย่าค่ะ”
พอได้ยินเช่นนั้น เผยเมิ่งจือก็มองเธอแวบหนึ่งด้วยแววตาประหลาดใจ
ยัยโง่
แต่เขาไม่ด่าออกไปเพราะยังเกรงใจอยู่บ้าง
คุณนายเผยจ้องหน้าจั่วฉิงหย่าด้วยแววตาไม่เป็นมิตรนัก
จั่วฉิงหย่าตกใจ “คุณ…คุณน้าเผย คุณน้า…”
“กลับกันเถอะ” คุณนายเผยเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา “วันหลังไม่ต้องมาบ้านฉันอีก ไม่ต้อนรับ”
จั่วฉิงหย่ามองเงาแผ่นหลังของพวกเขาสองคนด้วยแววตางุนงง
เธอยังไม่ทันได้พูดอะไรก็ถูกภิกษุน้อยด้านข้างเร่งให้รีบเข้าไปก่อน
จั่วฉิงหย่าเลยทำได้แค่เดินเข้าไป
“พระอาจารย์คะ ฉันชื่อจั่วฉิงหย่านะคะ” เธอยกมือกราบไหว้ “ช่วงนี้ฉันรู้สึกจิตใจไม่สงบ วันๆ มีแต่ฝันร้าย เลือดลมก็ไม่ค่อยดี แต่พอไปตรวจที่โรงพยาบาลก็ไม่เจอโรคอะไร พระอาจารย์ช่วยดูให้ฉันหน่อยได้ไหมคะว่ามีสิ่งสกปรกใดมาเกาะแกะฉันอยู่หรือเปล่า”
พระอาจารย์เมี่ยวกว