งเปิดตา จากนั้นก็เอ่ยเสียงเรียบ “จิ้งหยวน ส่งแขก”
จั่วฉิงหย่าอารมณ์เสียทันที “พระอาจารย์คะ ท่านหมายความว่ายังไง ฉันจ่ายเงินไปแล้วนะคะ!”
มีสิทธิ์อะไรบอกให้เธอออกไป
“อมิตาพุทธ” พระอาจารย์เมี่ยวกวงเอ่ยเสียงเรียบ “หายนะจากเบื้องบนยังพอหลีกเลี่ยงได้ แต่หายนะที่ตนสร้างขึ้นเองยากจะหลีกเลี่ยงได้”
“หายนะที่สร้างเองอะไรกัน! ท่านพูดมาให้ชัดเจนเลยนะ” จั่วฉิงหย่าเริ่มร้อนใจ “ถ้าท่านไม่พูดให้รู้เรื่อง วันนี้ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!”
พระอาจารย์เมี่ยวกวงเบิกตากว้างทันที แววตาประกายไปด้วยความโกรธ น้ำเสียงเย็นยะเยือก “โยมไปแย่งของคนอื่นมา ถึงเวลาที่ต้องคืนแล้ว ยังมีหน้ามาโวยวายไม่ละอายใจเลยหรือ!
จิ้งหยวน ส่งแขก!”
ภิกษุน้อยปาดเหงื่อพร้อมรุดหน้าเข้ามาหา “โยม เชิญเถิด”
“พระรูปนี้อะไรกัน” จั่วฉิงหย่าปะทุความโกรธกรีดร้องเสียงแหลมสูง “หาว่าฉันไปแย่งของของคนอื่นได้ยังไง ฉันไปแย่งของใครมา ท่านพูดมาสิ! พระอย่างท่านทำไมต้องปรักปรำคนอื่นด้วย!”
แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกกระวนกระวายใจ
เธอมีจั่วเสียนอวี้อยู่เบื้องหน้า ซึ่งเป็นทายาทที่ถูกฟูมฟักอย่างดีจากตระกูลจั่ว
เธอกับจั่วจงเหอจึงถูกเลี้ยงดูแบบปล่อยปละละเลย
เธอชอบแย่งของของคนอื่
