”
**
ตกเย็น
ซือฝูชิงตรวจดูขาของอวี้ซีเหิงด้วยความตั้งใจจนเสร็จ
พอเธอคำนวณทองคำที่ได้รับในช่วงนี้ก็รู้สึกผ่อนคลายลงไม่น้อย
“ไปกินข้าวเถิด” อวี้ซีเหิงหยิบเอกสารขึ้นมา “ฉันจัดการเรื่องพวกนี้เสร็จเมื่อไรเดี๋ยวลงไป”
เมื่อซือฝูชิงเห็นว่าเขาจะยื่นมือไปหยิบแก้วกาแฟก็รีบชิงแย่งยกแก้วขึ้นก่อน “เจ้านาย ดื่มกาแฟให้น้อยๆ หน่อย เจ้านายนี่บ้างานจริงๆ ทำงานแบบนี้ร่างกายรับไม่ไหวหรอกนะ”
“ดูสิลุกขึ้นยืนก็ยังไม่ได้ หยิบกาแฟในมือของฉันยังไม่ถึงเลย เลิกดื่มได้แล้ว วันนี้เข้านอนเร็วๆ ดีกว่า”
ขณะที่ซือฝูชิงกำลังหมุนตัว
พลั่ก
เธอถูกกดเข้าที่กำแพง
กลิ่นดอกหอมหมื่นลี้ชวนให้รู้สึกสงบและเย็นลงอย่างน่าประหลาด
ทำให้คนสติล่องลอยได้ในระยะเวลาสั้นๆ
มีมือเย็นเฉียบจับที่กลางศีรษะของเธอก่อนหยิบแก้วกาแฟจากมือขวาของเธอมา
ช่วงวินาทีที่ผิวสัมผัสกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงความหยาบและด้านของนิ้วมือเขา
มืออีกข้างของชายหนุ่มยันกำแพงไว้ ศีรษะก้มต่ำลงเล็กน้อยเอ่ยเสียงไม่เร็วไม่ช้า “ฉันไม่เคยบอกมาก่อนนะว่าฉันยืนไม่ได้”
ซือฝูชิง “…”
ก็จริง
เห็นได้ชัดว่ากล้ามเนื้อขาที่นั่งวีลแชร์มาตลอดของอวี้ซีเหิงแข็งแรงกว่าคนทั่วไปมาก
ถึงแม้ไม่ได้ตึง
