้น”
เธอชะงักไปครู่หนึ่งแล้วหลุบตาลงพร้อมรอยยิ้มบาง “ถ้าเรียนแล้วไม่ได้จริงๆ ก่อนเผชิญกับความเป็นความตายลองบีบบังคับตัวเองดูสักครั้ง พอถึงเวลานั้นนายจะรู้สึกว่านายทำได้ทุกอย่างแหละ”
ไม่รู้ว่ากำลังคิดถึงเรื่องอะไร จู่ๆ แววตาของอวี้ซีเหิงก็ขรึมลง เขาเอ่ยเสียงเรียบ “ใช่แล้ว”
เฟิ่งซาน “…”
เขารบกวนแล้ว ในเมื่อเขาเป็นแค่คนธรรมดานี่นา
ไม่คู่ควรที่จะใช้หลักเหตุผลเดียวกับพี่เก้าและคุณซือเลยสักนิด
“อิ่มแล้ว” ซือฝูชิงบิดตัวยืดเส้นยืดสาย “เจ้านาย งั้นฉันไปก่อนนะ”
อวี้ซีเหิงพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง “ระวังตัวด้วย”
“วางใจได้เลยๆ” ซือฝูชิงโบกไม้โบกมือ “แค่ขี่รถฉันไม่ล้มหรอกน่า”
เธอแบกเป้แล้วเดินจากไป
เฟิ่งซานพูดขึ้นว่า “พี่เก้า พี่ดูสิว่าคุณซือต้องมารักษาขาให้พี่ทุกอาทิตย์ เดินทางไปๆ มาๆ แบบนี้ลำบากไม่น้อย ถึงอย่างไรที่นี่ก็มีห้องของเธออยู่แล้ว ไม่สู้ให้คุณซืออยู่ที่นี่ถาวรไปเลย”
อวี้ซีเหิงเงยหน้ามองเขาแวบหนึ่ง
“ผมไม่ได้พูดอะไรเลยนะ!” เฟิ่งซานรีบถอยไปด้านหลังสองก้าว “พี่เก้า ผมเพิ่งนึกได้ว่ายังไม่ได้รดน้ำดอกไม้ข้างนอกเลย ผมไปก่อนนะครับ!”
เขาเดินออกมาจากคฤหาสน์อย่างกลัวตาย
ขณะที่รดน้ำต้นไม้ก็หยิบมือถือขึ้น
