่องทะเลาะ
เพราะหากให้เธอจัดการเรื่องโหงวเฮ้งจริงๆ คงวุ่นวายน่าดู
น่าเสียดายที่มีปี่เซียะตัวหนึ่งแต่เลี้ยงยังไงก็ไม่อ้วนสักที
เสี่ยวไป๋สัมผัสได้ถึงแววตาเย็นชาของเจ้านาย มันยื่นอุ้งมือไปสะกิด “เอ๋ง!”
เผยเมิ่งจือสูดลมหายใจเข้าลึก “ขอร้องคุณซือบอกวิธีรอดชีวิตทีเถอะครับ”
“ที่บ้านเกิดเรื่องอะไรแปลกๆ บ้างหรือเปล่า” เวลานี้ซือฝูชิงถึงจอดจักรยาน “ลองพูดมาให้ฟังหน่อย”
“ที่บ้านเหรอ” เผยเมิ่งจือนึกย้อนกลับไป “ถ้าจะบอกว่ามีเรื่องอะไรแปลกๆ คงเป็นสัตว์เลี้ยงที่ผมเลี้ยงไว้ตายตลอด แถมกระจกก็มักแตกบ่อยๆ แถมประตูหน้าบ้าน…”
“เผยเมิ่งจือ!” เสียงโมโหดังแว่วมาพร้อมเสียงแหลมสูงปรี๊ด “เผยเมิ่งจือ ฉันบอกแกตั้งกี่รอบแล้วว่าอย่ามาตามตอแยพวกดาราผู้หญิงแบบนี้! ถ้าถูกเกาะขึ้นมาจะทำยังไง แกจะเอาแต่งเข้าบ้านเหรอ ฉันไม่อนุญาตหรอกนะ!”
ตอนแรกเผยเมิ่งจือตกใจวาบ แต่พอเห็นว่าเป็นใครชัดๆ แล้วคิ้วก็ขมวดแน่น “แม่ผมมาแล้ว คุณซืออย่าไปสนใจเธอเลย ช่วงนี้กำลังเข้าวัยทอง พวกเราไปคุยกันที่ร้านกาแฟดีกว่า”
จากนั้นคุณนายเผยก็เดินเข้ามายกฝ่ามือขึ้นหมายจะฟาดเข้าที่ใบหน้าของซือฝูชิงโดยไม่คิดพูดพร่ำทำเพลง
เผยเมิ่งจือตวาดใส่ “แม่ หยุดนะ!”
ซือฝูช
