ย]
นานๆ ทีชวีหลิงอวิ๋นจะเล่นอินเทอร์เน็ต ไม่นานก็เลื่อนผ่านเจอโพสต์นี้
เขารีบกดโทรออกทันที
“คุณซือ เมนเทอร์ซือ ตอนนี้คุณไม่เปลี่ยนบริษัท แต่ก็ควรหาฝ่ายประชาสัมพันธ์มาช่วยจัดการหน่อยไหม” ชวีหลิงอวิ๋นเอ่ยถาม “ผมมีอยู่หลายคน ช่วยแนะนำคนให้ได้นะ”
“มีอะไรให้น่าช่วยกัน” ซือฝูชิงสีหน้าเหนื่อยหน่าย “จำเป็นด้วยเหรอคะ”
ชวีหลิงอวิ๋นประชด “แอนตี้แฟนของคุณมีมากเกินไป ทนดูไม่ไหวจริงๆ”
“แอนตี้แฟน?” ซือฝูชิงไม่เห็นด้วยสักเท่าไร “ฉันเคยกลัวเหรอ จัดการไปทีละคน ถ้ามาเป็นหมู่ก็จัดการเป็นหมู่ ถ้าไม่ไหวก็ฟ้อง”
พอชวีหลิงอวิ๋นนึกถึงพลังทำลายล้างของซือฝูชิงเลยทำได้แค่เก็บคำพูดหลังจากนั้นไป
เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง จากนั้นก็ถามหยั่งเชิง “หรือคุณอยากเรียนไหม ผมจัดการให้ได้นะ!”
“ฉันขอปฏิเสธ” ซือฝูชิงตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ “ฉันเรียนมานานมากแล้ว ให้ฉันได้พักสักหน่อยเถอะ”
สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือไม่ใช่ว่าเรียนอีกครั้งแล้วเหนื่อย แต่เธอไม่อยากเรียน รด. แล้ว
ชวีหลิงอวิ๋นคลางแคลงใจอย่างมาก “ไม่ใช่ว่าอายุสิบห้า คุณก็ไม่ได้เรียนแล้วเหรอ”
“อ๋อ เรียนในฝันน่ะ” ซือฝูชิงยักไหล่ “ในฝันฉันยังอยู่ที่วิทยาลัยศิลปะภาพยนต์เก๋อหลินเอ
