ินด้วยนะ แต่ฉันไปเป็นอาจารย์”
ชวีหลิงอวิ๋น “…”
ถ้าคุยเรื่องความฝันคงต้องยกให้ซือฝูชิง
“ก็ได้” ชวีหลิงอวิ๋นคลึงหว่างคิ้ว “ถ้ามีเรื่องอะไรให้ผมช่วย คุณก็ว่ามาได้เลย ช่วงนี้ผมกำลังเกลาบท รอผมเกลาเสร็จเมื่อไรคุณค่อยมาเป็นนางเอก! คุณเปลี่ยนหน้าตาได้เร็วขนาดนี้ ผมเชื่อในการแสดงของคุณ!”
พอพูดประโยคนี้จบ เขาก็ทำใจเตรียมโดนซือฝูชิงวางสายใส่ไว้แล้ว
ทว่าอีกฝ่ายกลับเงียบไปพักหนึ่งก่อนพูดเสียงสบายๆ “เอาสิคะ”
ชวีหลิงอวิ๋นชะงักไป เขาตกใจมากจริงๆ “คุณไม่อยากทำงานไม่ใช่เหรอ”
“ก็ต้องดูว่าทำอะไร” ซือฝูชิงบอก “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันวางละ ฉันมีธุระ”
“คุณจะไปไหน”
“ตอบโต้”
ชวีหลิงอวิ๋น “???”
หลังจากซือฝูชิงวางสายแล้วก็กดเปิดเวยปั๋ว จากนั้นก็กดเข้าไปในหน้าเพจเวยปั๋วของชายวัยกลางคนผู้นั้นแล้วทิ้งโพสต์ไว้สองโพสต์
ซือฝูชิง : [ถากถางกันให้มันน้อยๆ หน่อย เลิกโมเมได้แล้ว อีกอย่างฉันจะเรียนที่ไหนก็คงไม่ต้องให้โรงเรียนไก่อ่อนของคุณมาเป็นกังวลหรอก มีอะไรก็มาพูดกันต่อหน้า อย่ามาทำอะไรลับหลัง แถมเป็นผู้ชายอกสามศอก คนอย่างคุณมันน่าดูถูกจริงๆ]
ซือฝูชิง : [ฉันก็แค่ตั้งโจทย์ฟิสิกส์ของมหาลัยให้คุณทำ มาสิ เอาให้พวก
