ิดกระดาษออก
กล้องขยับเข้าไปใกล้
บนกระดาษมีโจทย์คณิตอยู่หนึ่งข้อ
[???]
[เพื่อนๆ ทีมงานยังเอาโจทย์คณิตมาเล่นอีกเหรอ คุณจำได้หรือเปล่าว่าคุณเป็นรายการเฟ้นหาบอยแบนด์นะ]
[แก้โจทย์พวกนี้เหรอ แย่ล่ะ ยากมากด้วยสิ เป็นฝันร้ายในช่วงมัธยมปลายของฉันเลยนะ]
[ง่ายจะตายไป แก้โจทย์แค่นี้ฉันไม่กลัวหรอก]
“คณิตเหรอ” ลู่หนิงเซิงเอ่ยด้วยท่าทีตกใจ “ดูเหมือนจะยากด้วย”
ซือฝูชิงมองครู่หนึ่งก่อนพูดอย่างไม่ใส่ใจ “ก็พอไหว”
“พอไหวเหรอ” หลินชิงเหยียนเงยหน้าขึ้นแล้วฉีกยิ้ม “เมนเทอร์ซือไม่เคยเรียนมัธยมปลาย คงไม่รู้ว่าโจทย์คณิตช่วงมัธยมปลายต้องแก้โจทย์พวกพาราโบลาและรูปวงรีสินะ”
[หืม เกือบลืมไปเลยว่าซือฝูชิงเป็นพวกที่เรียนหนังสือมาแค่เก้าปีอย่างแท้จริง]
[ซือฝูชิงไม่เคยเรียนมัธยมปลายคงไม่เคยได้ยินว่าอะไรคือไฮเปอร์โบลากับพาราโบลามาก่อนแน่ๆ]
[ไม่เคยเรียนมัธยมปลายมาก่อนแบบนี้ก็ออกจะห่วยไปหน่อยมั้ง ตรงนั้นมีใครไม่ได้จบปริญญาตรีบ้าง เทพีลู่ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะจบมาจากวิทยาลัยการดนตรีนานาชาติเฮรา คนในต้าซย่าที่จะเข้าที่นี่ได้มีน้อยเพียงหยิบมือ]
วิทยาลัยการดนตรีนานาชาติเฮรา เป็นสวรรค์ชั้นสูงของคนที่เรียนด้านดนตรี
“หลินชิงเหยียน!”
