โปรดิวเซอร์ตบโต๊ะอย่างแรง “ยัยนี่คิดจะทำอะไรอีก ช่วยเอาความแค้นส่วนตัวไปแก้กันเองสองคนได้ไหม หลินชิงเหยียนไม่รู้ความสำคัญของรายการบ้างเลยหรือไง
กระดาษแผ่นนี้ถูกซ่อนไว้อย่างดี ทำไมถึงหาเจอได้นะ!”
โปรดิวเซอร์ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
ผู้กำกับพ่นบุหรี่ครั้งหนึ่งก่อนถอนหายใจ “คงทำอะไรไม่ได้ เคยบอกต่อหน้าเป็นนัยๆ ไปหลายครั้งแล้ว ซึ่งทุกครั้งเธอก็รับปากด้วยท่าทีจริงจัง แต่ใครจะรู้ว่าพอเปิดไลฟ์สดขึ้นมากลับพูดจาแดกดันอีกฝ่ายให้อับอายซะได้”
สถานการณ์ของหลินชิงเหยียนกับซือฝูชิงแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ถึงแม้บริษัทที่ดูแลหลินชิงเหยียนจะไม่ได้ใหญ่โตเหมือนเทียนเล่อมีเดียแต่เธอก็เป็นเด็กดันของบริษัท เขาเลยจนใจจะทำเรื่องน่าเกลียดได้
“ถ้าเมนเทอร์ซือทำไม่เป็น งั้นก็เอามาให้ฉันเถอะ” หลินชิงเหยียนพูดต่ออีกว่า “คณิตของฉันไม่แย่เท่าไร”
พอพูดจบ เธอก็หันไปคลี่ยิ้มให้กล้อง “ตอนมัธยมปลายก็มีแต่คณิตศาสตร์ที่พอไปวัดไปวาได้ ตอนนั้นสอบได้ 108 คะแนน สุดท้ายฟิสิกส์ดันไม่ผ่าน ต้องขอโทษคุณครูสอนฟิสิกส์ด้วยจริงๆ ค่ะ”
[ว้าว ชิงเหยียนเก่งจัง! ฉันมักสอบคณิตไม่ผ่านตลอดเลย]
[ชิงเหยียนอาศัยความสามารถของตัวเองเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์ต้าซย่า ไ
