ม่เหมือนใครบางคนที่แค่ออกจากประเทศไปแล้วกลับมาพร้อมวงเกิร์ลกรุ๊ป แต่ไม่มีประวัติการศึกษาอะไรสักอย่าง]
[ระหว่างไอดอลกับไอดอลย่อมมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ เข้าใจป่ะ]
เหล่าแฟนคลับต่างเดือดพล่าน
[คณิตได้ 108 คะแนนยังกล้าอวด อวดอะไรนักหนา]
[คอมเมนต์บน เด็กศิลป์สอบคณิตได้ 108 คะแนนก็ถือว่าสูงมากแล้ว ทำไมจะอวดไม่ได้]
[ขอบคุณนะ แต่อย่าเหมารวมเด็กศิลป์ทุกคนสิ ฉันก็เป็นเด็กศิลป์ที่สอบเข้าวิทยาลัยภาพยนตร์ต้าซย่าเหมือนกัน ไม่เก่งอะไรมาก ตอนนั้นสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ 689 คะแนน]
“ผู้กำกับ จะส่ายกล้องไปทางหลินชิงเหยียนหน่อยไหม” รองผู้กำกับเอ่ยขึ้น “ทางฝั่งซือฝูชิง?”
“นายลองถามดูว่าให้ซือฝูชิงร้องเพลงได้ไหม” ผู้กำกับชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง “ซือฝูชิงร้องเพลงแล้วช่วยคลายบรรยากาศได้ จากนั้นเราก็กลบเกลื่อนเรื่องนี้ให้ผ่านไป”
รองผู้กำกับพยักหน้า ขณะที่กำลังจะทำตามนั้น ฉับพลันโปรดิวเซอร์ก็ตะโกนขึ้นว่า “เดี๋ยวก่อน!”
ผู้กำกับหันไปถาม “ทำไมเหรอ”
โปรดิวเซอร์ขมวดคิ้วพร้อมเผยสีหน้าตกตะลึงไม่น้อย “ดูสิ”
ผู้กำกับมองไปทางหน้าจอมอนิเตอร์หลังเวทีอย่างไม่เข้าใจ จากนั้นก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
จอมอนิเตอร์หลัก ซือฝูชิงไม่ได้แค่ยื่นกระดาษที่เขียนแก้โจทย
