งานต่างวุ่นอยู่กับการทำงาน
ด้านนอกมีเสียง ปี๊ด ดังขึ้น
พอซือฝูชิงได้ยินก็เดินออกมาถามว่า “ทำอะไรกัน”
พนักงานที่อยู่ด้านนอกรีบตอบ “เทพีลู่กลับมาแล้ว”
“เทพีลู่?” สวี่ซีอวิ๋นยื่นศีรษะออกไป “แขกรับเชิญพิเศษของพวกเรากลับมาแล้วเหรอ”
ลู่หนิงเซิง เทพีแห่งต้าซย่า
เคยถูกเสนอชื่อได้รับรางวัลด้านดนตรีของเฮรามาก่อน
รางวัลด้านดนตรีในรัฐต้าซย่าถูกเธอคว้ามาจนเรียบ
แถมเธออายุยังไม่ถึงสามสิบปีด้วยซ้ำ อนาคตไกลมากทีเดียว
“เมนเทอร์ซือ คุณต้องไปก่อนนะครับ” พนักงานรีบเปิดปากบอก “เมนเทอร์คนอื่นๆ ลงไปกันหมดแล้ว”
“ได้” ซือฝูชิงลุกขึ้น “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ เซี่ยอวี้พวกนายก็เตรียมตัวให้ดี เดี๋ยวจะมีรถไปส่งพวกนายโดยเฉพาะ”
เซี่ยอวี้พยักหน้า
ชั้นหนึ่ง
พนักงานกำลังช่วยแบกกระเป๋า
ลู่หนิงเซิงเดินเข้ามาพลางถอดแว่นตาดำและหมวกออก
หลินชิงเหยียนเดินเข้ามาหาด้วยรอยยิ้ม “ลู่หนิงเซิง คุณกลับมาแล้ว คุณ… ”
ทว่าเธอยังพูดไม่ทันจบก็เห็นดวงตาของลู่หนิงเซิงเป็นประกายวิบวับ อีกทั้งยังส่งเสียง “ว้าว” ขึ้นมา
ภายในใจของหลินชิงเหยียนพลันแตกสลาย
ลู่หนิงเซิงรีบเร่งฝีเท้าเดินก้าวขึ้นหน้าไป “เป็นผู้หญิงที่สวยมากจริงๆ ได้ยินกิตติศัพท์มาว่าต้าซย่ามีคนสว
