ยโผล่ขึ้นมาอีกคน ฉันกำลังคิดอยู่เลยว่าหน้าตาจะเป็นแบบไหน”
ทันใดนั้นเธอก็วางกระเป๋าลงก่อนใช้แอลกอฮอล์ล้างมือ “ให้ฉันลองบีบหน่อยสิ นุ่มมือสุดๆ เหมือนบีบนุ่นเลย”
ซือฝูชิง “…”
หน้าของเธอ
ใกล้ถูกบีบจนกลมเป็นก้อนแล้ว
“ลู่หนิงเซิง” พอลู่หนิงเซิงบีบเสร็จก็ยื่นมือส่งให้ด้วยท่าทีพออกพอใจ “ในเมื่อเมนเทอร์ซือล้างเครื่องสำอางออกแล้ว งั้นพวกเราก็มาทำความรู้จักกันใหม่ละกัน”
ซือฝูชิงจับมือเธอพร้อมพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม “ไม่เจอลู่หนิงเซิงมาหลายวัน ยังสง่างามเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยค่ะ”
“ก็แค่เปลือกนอกเท่านั้นแหละ” ลู่หนิงเซิงโบกมือปัด “ไปๆ ผู้กำกับบอกว่าวันนี้เราจะไปถ่ายทำกันที่ถนนคนเดิน ฉันนั่งรถคันเดียวกับเธอคงไม่ติดอะไรใช่ไหม”
ซือฝูชิงตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ “ไม่เลยค่ะ”
จากนั้นลู่หนิงเซิงก็ลากเธอเดินออกไป
หลินชิงเหยียนยืนอยู่ที่เดิมด้วยท่าทีกระอักกระอ่วนใจ สองมือค่อยๆ กำแน่น เล็บจิกลงตรงกลางฝ่ามืออีกครั้ง
แม้แต่ลู่หนิงเซิงยังถูกซือฝูชิงดึงเข้าพวกโดยไร้สุ่มไร้เสียง
ซือฝูชิงเก่งมากจริงๆ
แววตาของหลินชิงเหยียนอึมครึมเล็กน้อย
เธอจนปัญญาจะเข้าหาลู่หนิงเซิงเลยทำได้แค่เลือกไปรถคันเดียวกับหลีจิ่งเฉินและอาจารย์สอนขั
