แต่มู่ชิงเมิ่งเลือกเคลื่อนไหวพันธมิตรพันกองทัพเพราะเธอ
พอซือฝูชิงปล่อยมือออก หลังจากเสียงดัง ตึง! คุณนายเฉินก็ล้มลงทันที
“ขอบคุณครับคุณซือ” เจียงสุ่นหันโบกมือ “พวกนาย พาเธอออกไป กลับเมืองซื่อจิ่วทันที”
ความตื่นเต้นยินดีของคุณนายเฉินเปลี่ยนเป็นตื่นตระหนกทันที
เธอวิ่งหนี แต่เธอจะวิ่งได้เร็วกว่าพวกบอดี้การ์ดของมู่ชิงเมิ่งที่ได้รับการฝึกฝนมาอย่างเป็นระบบได้อย่างไร เธอถูกบอดี้การ์ดสองคนรวบตัวไว้ทันที
“นี่เป็นช่องทางการติดต่อของผมนะครับ” เจียงสุ่ยหันยื่นนามบัตรแผ่นหนึ่งให้ “คุณนายเกิดเรื่องที่เมืองหลินคราวนั้นทำให้ยังออกไปไหนไม่ได้ในช่วงสั้นๆ นี้”
“ถ้าคุณซือมีอะไรก็ติดต่อผมได้โดยตรง”
“ยินดีที่ได้พบค่ะ” ซือฝูชิงรับมันมา “ถ้าคุณน้ามู่มีอะไรให้ฉันช่วยก็บอกมาได้เลย”
เจียงสุ่ยหัน “ไม่ทราบว่าคุณซือเชี่ยวชาญด้านไหนบ้างเหรอครับ”
“อืม ฉันพอรู้วิชาแพทย์นิดหน่อย วาดยันต์เป็นนิดหน่อย” ซือฝูชิงลูบคาง “เล่นคอมได้ ทำการแสดงได้ ก็หลายอย่างอยู่นะ”
พอเธอพูดเช่นนั้นออกมาก็มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งลอบมองเธอพลางส่ายศีรษะ
อะไรก็ทำได้นิดหน่อยทั้งนั้น เรียนมั่วอย่างนี้ แล้วมันจะต่างอะไรกับทำไม่เป็น?
คุยโม้เก่งอย่างเดียว
