จริงๆ
เจียงสุ่ยหันยังคงยิ้มให้เธออยู่ ไม่มีร่องรอยของการดูถูกเลยแม้แต่น้อย
เขาพยักหน้าอย่างเคร่งขรึม คุณซือน่าทึ่งจริงๆ ตกลงครับ ถ้ามีเรื่องอะไรพวกเราจะต้องติดต่อคุณซือแน่นอน”
“ตกลงค่ะ” ซือฝูชิงท่าทางเกียจคร้าน “ฉันเองก็มีธุระ ขอตัวก่อน”
เธอเดินออกไปทันทีโดยไม่สนใจจะมองผู้นำตระกูลเฉินที่นอนพิการอยู่บนพื้นด้วยซ้ำ
เจียงสุ่ยหันมองแผ่นหลังของซือฝูชิงก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิด
พวกเขาเตรียมที่จะปิดตายและตรวจสอบตระกูลเฉิน แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเขาจะช้าไปก้าวหนึ่งจริงๆ
เขาได้แต่ต้องนำทีมกลับ
“หัวหน้า ผมว่าคนพวกนั้นที่อยู่ที่บ้านตระกูลเฉินหน้าคุ้นๆ นะครับ” สมาชิกในทีมคนหนึ่งข้างหลังเขาลดเสียงลง “ผมรู้สึกได้ว่าพวกเขาเป็นพวกฝึกศิลปะการต่อสู้มาเหมือนกัน”
“อืม ดูออก” เจียงสุยหันครุ่นคิด “ถ้าฉันเดาไม่ผิด น่าจะเป็นคนตระกูลมั่ว”
สมาชิกในทีมอุทานออกมาด้วยความตกใจ “ตระกูลมั่ว?!”
ตระกูลมั่วไม่ได้พบเจอได้ง่ายไปกว่าพันธมิตรพันกองทัพเลย
ทั้งสามตระกูลและสี่พันธมิตรไม่มีการติดต่อกันมาตั้งแต่หลายร้อยปีก่อนแล้ว
ผู้นำพันธมิตรพันกองทัพหลายรุ่นเองก็ไม่เคยพบหน้าค่าตาผู้นำตระกูลมั่วเลย
แต่ตอนนี้ตระกูลมั่วปรากฏตัวออกม
