ันทันเวลาเมื่อวานนี้ ฉันคงถูกฆ่าตายไปแล้ว!”
ซือฝูชิงหรี่ตาแล้วยิ้มออกมา
มองในแง่ดี ชีวิตนี้ก็มีความสุขเหมือนกันนะ
“คุณ…คุณเป็น…” ประธานหลิวหวาดกลัวสุดขีด “คุณเป็นใครกันแน่!”
อวี้ซีเหิงยังคงนั่งอยู่บนรถเข็น เฟิงซานยื่นถุงมือคู่หนึ่งให้เขาจากด้านข้าง
“ยินดีที่ได้พบ” เขาค่อยๆ สวมถุงมือสีขาวแล้วกดไหล่ของประธานหลิวช้าๆ ก่อนจะพูดอย่างหนักแน่นว่า “อวี้ซีเหิง”
น้ำเสียงของเขามักจะแผ่วเบา แม้จะต้องเผชิญหน้ากับคนที่ไม่สำคัญ เขาก็ยังสุภาพ
แต่บารมีในตัวเองของเขากลับทำให้ผู้คนรู้สึกได้ถึงความกดดันอย่างที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน
“อวี้ อวี้ อวี้…” รูม่านตาของประธานหลิวเบิกกว้างอย่างกะทันหัน เสียงของเขาขาดช่วง แล้วจู่ๆ เขาก็กรีดร้องออกมาอีกครั้ง “อ๊ากกก!!!”
กระดูกหัวไหล่ของเขาแตกเป็นเสี่ยงๆ
ซือฝูชิงหรี่ตา
เธอเห็นว่าอวี้ซีเหิงออกแรงที่มืออย่างชัดเจน แต่มือของเขาไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย
เขาบดขยี้กระดูกสะบักของคนคนหนึ่งให้แตกละเอียด ไม่ใช่แค่หักเท่านั้น
จะทำอย่างนี้ได้จะต้องมีการควบคุมแรงที่ดีมาก
และต้องมีความเข้าใจเกี่ยวกับโครงสร้างร่างกายของมนุษย์
สีหน้าของอวี้ซีเหิงสงบและเสียงของเขาก็เบาจนแทบไม่ได้ยิน “คงใช้มือข้
