ๆ ไปซะดีกว่า”
เฟิ่งซาน “…”
คุณซือกำลังโกหกหน้าตายอีกแล้ว
“ฉันพูดจริงนะ! ฉันพูดจริงนะ!” ประธานหลิวยกมือขึ้น กล้ามเนื้อทั้งหมดในร่างกายของเขาสั่นสะท้าน “ฉันรู้จักคุณอวี้ฉีซานจริงๆ”
สีหน้าของอวี้ซีเหิงยังคงไม่แปรเปลี่ยน นิ้วเรียวแตะเป็นวงเบาๆ แล้วเคาะช้าๆ “เอาโทรศัพท์ให้เขา”
เฟิ่งซานหัวเราะเย้ยหยันอย่างเย็นชาก่อนจะโยนโทรศัพท์ลงตรงหน้าประธานหลิว “คุณบอกว่ารู้จักอวี้ฉีซานไม่ใช่เหรอ เอาสิ ผมช่วยต่อสายให้คุณแล้ว คุยกับเขาสิ”
“โทรอะไร!” ประธานหลิวพยายามดิ้นรน “เช้าขนาดนี้ คุณอวี้จะมีเวลาว่างได้ยังไง พวกคุณอย่าได้…อ๊ากกก!!!”
ก่อนที่เขาจะพูดจบ เฟิ่งซานก็กดศีรษะของเขาลงจนหลังเกือบหัก
ใบหน้าของเขาติดกับหน้าจอโทรศัพท์จนสามารถมองเห็นได้ชัดมาก
หน้าจอแสดงการต่อสายโทรศัพท์ออกไป
อวี้ฉีซาน
กำลังโทร!