พลังอาคมของเจียงฉางเชิงไหลพุ่งพล่านไปทั่วร่างซีหมิงหวัง
ตัดขาดพลังบรรพยุทธ์และขัดขวางยอดเคล็ดวิชาของเขา ทำให้เขาค่อย ๆ กลับคืนสู่ร่างปกติ
“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร…”
ซีหมิงหวังเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เขาก้มมองหน้าอกของตน เลือดสีแดงสดไหลทะลักไม่หยุด
ร่างจิตจำแลงเทพยกมือขึ้นโบกอีกหนึ่งครั้งก็เก็บซีหมิงหวังไว้ในฝ่ามือได้ นี่ก็คือวิชาจักรวาลกลางฝ่ามือ
เขาหันหลังกลับ จับตัวหลิวเสินโจวแล้วหายตัวไปอย่างรวดเร็วในส่วนลึกของห้วงสุญญตา
การต่อสู้ของทั้งสองคนนั้นรุนแรงมากเกินไป ทำให้เจียงฉางเชิงกังวลว่าจะถูกโลกเทพยุทธ์ค้นพบ เขาจึงรีบยุติการต่อสู้ จากนั้นก็พาทั้งสองคนจากไป
การจัดการซีหมิงหวัง ร่างจิตจำแลงเทพไม่ได้สิ้นเปลืองพลังอาคมมากนัก เขาเริ่มเคลื่อนไหวเปลี่ยนทิศไปมาในห้วงอนันตสุญญตา
แม้แต่หลิวเสินโจวก็ถึงกับมึนหัวไม่รู้ทิศทาง ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร เมื่อหลิวเสินโจวตั้งสติได้อีกครั้งก็พบว่าตนเองกลับมายังคงคาสวรรค์อีกครั้ง
เบื้องหน้าไกลออกไป ร่างสูงใหญ่หมื่นจั้งของทารกเทพกำเนิดสวรรค์นั่งสมาธิประดุจภูผา
หลิวเสินโจวสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าเย็นชาเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่ออย่างหาได้ยาก
แม้พลังของมรรคาจารย์จะทำให้เขารู้สึกฮึกเหิม แต่กระบวนการนี้กลับทำให้เขารู้สึกอับอายมาก เพราะไม่มีแม้แต่โอกาสจะพูดคุยกับมรรคาจารย์
“เฮ้อ! ช่างเถอะ!”
จากนั้นหลิวเสินโจวก็กระโดดลงไปยังแดนมนุษย์ หายลับไปในทะเลเมฆ
ภายในตำหนั
