พนักงานร้านตัวสั่นเทาขึ้นมาทันใด เขาไม่กล้าพูดและพยายามหลบสายตา
“ฉันแค่ถามคำถาม แล้วคุณกลัวอะไร” ซือฝูชิงยิ้ม น้ำเสียงของเธอยิ่งเย็นลง “ฉันขอถามอีกครั้ง คนหายไปไหน”
“ถูก ถูกคนกลุ่มนึงเอาตัวไปแล้วครับ” พนักงานอีกคนพูดเสียงอ่อน “พวกเขาคนเยอะกว่า พวก พวกเราเลยไม่กล้าขวาง”
ซือฝูชิงกำหมัด
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี้ถังมาเมืองหลิน เธออยู่เมืองซื่อจิ่วมาตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมาและแทบไม่เคยออกจากบ้านตระกูลอวี้เลย
ด้วยนิสัยสันโดษของเธอ คงไม่มีทางไปหาเรื่องใครแน่
ซือฝูชิงไม่ต้องคิดก็รู้ว่าเรื่องนี้น่าจะเพราะตัวเองเป็นต้นเหตุ
บางทีอีกฝ่ายอาจจะจับผิดคนหรือไม่ก็ต้องการจับอวี้ถังไปเพื่อบีบบังคับเธอ
ซือฝูชิงระบายลมหายใจออกช้าๆ เธอไม่มีเวลาที่จะหาความกับพวกเขาจึงได้แต่เค้นถาม “ไปทางไหนแล้ว”
พนักงานยกมือขึ้นอย่างสั่นเทาก่อนจะชี้ไปทางหนึ่ง “ทาง ทางนั้น”
ซือฝูชิงเอียงศีรษะ เธอหรี่ตาเล็กน้อยพลางหยิบชานมแล้วเดินไปด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“สาวน้อย เธอจะไปไม่ได้นะ” มีคนทนดูต่อไปไม่ได้ผุดยืนขึ้นทันที “คนพวกนั้นดูโหดมาก บึกบึนมีกล้ามกันทั้งนั้น ใส่ชุดดำทั้งตัว แถมเนื้อตัวยังมีกลิ่นอายเปื้อนเลือด คนธรรมดาอย่างพวกเราสู้ไม่ไหวหรอก!
