พอคุณนายเฉินลืมตาขึ้นดู ก็รีบลุกขึ้นนั่งทันที “พวกแกเอาตัวใครมาเนี่ย ฉันสั่งให้ไปจับตัวซือฝูชิงมา! ไม่ได้ให้จับใครไปก็ได้! พวกแกกำลังล้อฉันเล่นอยู่ใช่มั้ย”
คุณนายหลิวเองก็ตกใจ “เกิดอะไรขึ้น”
“ไม่มีอะไรค่ะๆ แค่ลูกน้องทำงานไม่ดูตาม้าตาเรือ” คุณนายเฉินรีบขอโทษขอโพย “คุณนายหลิว ขอตัวสักครู่นะคะ”
คุณนายหลิวโบกมือให้เธอ
คุณนายเฉินเดินไปพลางดุไปพลาง “พวกแกไปจับตัวใครมากันแน่เนี่ย”
ใช่ว่าเธอจะดูไม่ออกว่าเสื้อผ้าของอวี้ถังมีราคาไม่น้อย
ถ้าเผื่อพวกเขาไปจับเอาตัวคุณหนูบ้านไหนมาเข้าจะทำยังไง
“ไม่ ไม่มีทาง…” บอดี้การ์ดอีกฝั่งมีเหงื่อซึมหน้าผาก “พวกเราตามเธอไปตลอด จะจับผิดตัวได้ยังไง คุณนายบอกว่าเธออายุสิบแปด ผมดูแล้วก็น่าจะใช่นะครับ”
“แกจำได้แค่ว่าอายุสิบแปดงั้นเหรอ” คุณนายเฉินหัวเราะออกมาด้วยความโมโห! เธอต้องหนีไปแล้วแน่ๆ!”
“ครับๆๆ” บอดี้การ์ดรับคำซ้ำๆ แล้วรีบแจ้งเรื่องนี้ให้ประธานหลิวทราบทันที
“ประธานหลิว!” ผู้ช่วยพิเศษวิ่งเข้าไปในชั้นหนึ่งของวิลล่าด้วยความตื่นตระหนก “ผิด ผิด! ตระกูลเฉินส่งมาผิดคน นี่ไม่ใช่ ซือฝูชิงครับ!”
“ไม่ใช่เหรอ” ประธานหลิวนิ่วหน้า “แล้วคนที่อยู่ในห้องฉันเป็นใครล่ะ”
“ตอนนี้ยังไม่ท
