จั่วเทียนเฟิงไม่อยากจะเชื่อ “แม่ จะบ้าไปแล้วเหรอ จะให้จงเหอหมั้นกับซือฝูชิง? แม่คิดอะไรอยู่”
แม้ว่าจั่วจงเหอจะไม่เอาไหน แต่อย่างน้อยเขาก็เป็นหลานคนโตของตระกูลจั่ว
ซือฝูชิงล่ะมีอะไร
ตอนนั้นเขาห้ามไม่ให้ผู้เฒ่าจั่วรับซือฝูชิงมาเลี้ยงดูไม่ได้ หลายปีมานี้เขาก็ไม่ได้เห็นว่าซือฝูชิงมีญาติอะไร ซึ่งไม่มีประโยชน์อะไรกับตระกูลจั่วเลย
เดิมทีจั่วเทียนเฟิงวางแผนที่จะให้จั่วเสียนอวี้สืบทอดบริษัท ส่วนจั่วจงเหอก็รับผิดชอบแต่งงานเพื่อผลประโยชน์ของตระกูลไป
ถึงอย่างไรเขาจะต้องหาตระกูลที่จะมาเอื้อประโยชน์ให้ตระกูลจั่ว ย่อมไม่มีวันที่จะชอบซือฝูชิง
“แกจะไปรู้อะไร” คุณนายจั่วผู้เฒ่าหัวร้อนขึ้นมา “แกไม่รู้อะไรเลย!”
ตัวเองพอรู้อะไรอยู่บ้าง ซึ่งไม่เหมือนกับจั่วเทียนเฟิง
จู่ๆ ผู้เฒ่าจั่วก็หัวใจวายเสียชีวิตไปอย่างกะทันหัน บวกกับที่คุณชายสี่ตระกูลจั่วเข้าโรงพยาบาลไปอีกคน คุณนายจั่วผู้เฒ่าจึงนึกถึงเรื่องที่โชคชะตาของตระกูลจั่วกำลังสูญเสียไปขึ้นมาได้
เดิมทีโชคชะตาส่วนนี้ก็ได้มาจากการแย่งชิงอยู่แล้ว ของอะไรที่แย่งมาก็มักจะอยู่ได้ไม่นาน แต่เธอไม่คาดคิดว่าอะไรๆ จะเปลี่ยนไปได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้
ซือฝูชิงเพิ่งจะจากไปได้ไม่นาน ตระกูลจั่ว
