ได้ทำอะไรเลย
“ลู่เยี่ยน คอยดูเถอะ” มู่เหยี่ยฉีกหน้ากากของตัวเองออกอย่างสมบูรณ์ “ฉันจะรอดูนายตกจากเวที! ชาตินี้นายไม่มีวันเอาชนะเซี่ยอวี้ได้หรอก!”
ลู่เยี่ยนเองก็โกรธมากเหมือนกัน “พาเขาออกไป! อย่าปล่อยให้เขาพูดอะไรเหลวไหลบนอินเทอร์เน็ตได้”
พนักงานพามู่เหยี่ยพร้อมกระเป๋าเดินทางออกไป
ลู่เยี่ยนโกรธมากจนแสดงออกด้วยการทุบกำแพง “สุนัขตัวนี้!”
มันคิดจะแว้งกัดเขาตอนนี้
ช่างน่าเสียดายที่มีบริษัทคอยหนุนหลังเขาอยู่ มู่เหยี่ยไม่มีทางคายอะไรออกมาได้
ลู่เยี่ยนถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่เมื่อเขาหันหลังกลับมา แข็งขาก็ไร้เรี่ยวแรงทันที
ลู่เยี่ยนพูดตะกุกตะกัก “เมน…เมนเทอร์ซือ”
ซือฝูชิงมองเขาอย่างดูถูก ดวงตาจิ้งจอกของเธอยกโค้งแต่แววตาของเธอกลับเย็นชา “คำพูดของเขาค่อนข้างมีเหตุผลนะ นายควรจะรับฟังไว้หน่อย”
สีหน้าของลู่เยี่ยนซีดลงเล็กน้อย “เมนเทอร์ซือ ผมไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร เดี๋ยวผมต้องอัดรายการแล้ว ขอไปเตรียมตัวก่อน”
เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นตระหนก ไม่กล้าอยู่ต่อนานกว่านี้ พอก้าวขาได้ก็รีบหนีไปทันที
เรื่องวุ่นวายนี้ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อคนอื่นๆ
เวลาหนึ่งทุ่มครึ่ง เด็กฝึกทั้งหมดมารวมกันที่ห้องประชุมชั
