“…”
รอบข้างเงียบไปครู่หนึ่งราวกับว่าสรรพเสียงถูกกระแสของผู้คนพัดพาไป
เผยเมิ่งจือหยุดพูดทันที
หูของเขาอื้ออึงไปหมด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมื่อครู่นี้อวี้เย่าพูดว่าอะไร
เผยเมิ่งจือมองดูคนพิการที่เขาพูดถึงกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ด้วยตาปริบๆ จนกระทั่งคนคนนั้นมาอยู่ตรงหน้า
ชายคนนั้นอายุน้อยอย่างที่เขาคาดไม่ถึง
สีหน้าของชายคนนั้นเย็นชา ส่วนหน้าตาก็หล่อเหลางดงาม
แสงจากรอบข้างอาบย้อมใบหน้าของเขาให้เป็นสีขาวนวลเจือออร่าอันทรงพลังบนตัวเขา แต่ก็ยังสามารถสัมผัสไอสังหารรุนแรงได้รางๆ
เผยเมิ่งจืออดตัวสั่นขึ้นมาไม่ได้
ฝีเท้าของอวี้เย่าถูกตรึงให้หยุดอยู่กับที่อย่างสมบูรณ์ ความสุขเล็กน้อยในใจของเขาเสี้ยวสุดท้ายพลันหายไปอย่างไร้ร่องรอย
เขาเม้มริมฝีปาก พยายามซ่อนความตกใจเอาไว้ในดวงตาก่อนเรียกออกมาอีกครั้ง “อาเก้า”
จากนั้นรถเข็นจึงต้องหยุดลงอย่างเสียไม่ได้
“สือเหยี่ยน ทำไมหลานชายนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้” เสิ่นซิงอวิ๋นที่ตามหลังมาย่อมเห็นอวี้เย่าด้วยเป็นธรรมดา “อ้อ ฉันนึกออกแล้ว ฉันจำได้ว่าตอนที่ฉันหาข้อมูลของคุณซือ ดูเหมือนเขาจะเป็นคนที่คุณซือตามจีบใช่มั้ย”
ทันทีที่เขาพูดคำนั้นออกมา บรรยากาศโดยรอบก็เย็นลงทันที
