อวี้ซีเหิงเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ม่านตาสีเหลืองอำพันของเขาล้ำลึกราวกับห้วงมหาสมุทร
เฟิ่งซานถึงกับเซ “คุณชายเสิ่น อย่าได้พูดอะไรไร้สาระอย่างนั้นสิครับ”
“งั้นฉันก็ได้ยินมาผิดเหรอเนี่ย” เสิ่นซิงอวิ๋นครุ่นคิด “ไว้กลับไปฉันจะไปถามใหม่”
อวี้เย่านิ่วหน้าพูดตัดความสัมพันธ์ทันที “คุณเสิ่น ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับคนที่คุณกำลังพูดถึง”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาไม่อยากให้อวี้ซีเหิงรู้ว่า เขากับซือฝูชิงมีเรื่องอะไรกันมาก่อน
เดิมทีเขาก็ต้องยอมก้มหัวให้อวี้ซีเหิงอยู่แล้ว เขาจะปล่อยให้อวี้ซีเหิงจับจุดอ่อนของเขาอีกไม่ได้
ผู้เฒ่าอวี้เข้มงวดกับเขามาก และไม่มีทางยอมให้เขาไปพัวพันกับดาราหญิงปลายแถวแน่นอน
พูดง่ายๆ ว่าไม่คู่ควร
“เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอก เรื่องสำคัญก็คือนี่เพื่อนนายเหรอ” เสิ่นซิงอวิ๋นยิ้ม “เพื่อนของนายไม่ธรรมดาเลยนะ เขาพูดว่าสือเหยี่ยนเป็นคนพิการใช่มั้ย
คำโบราณบอกเอาไว้ว่า ฝนตกขี้หมูไหล เพื่อนของนายเป็นยังไง นายก็คงเป็นอย่างนั้น แหละมั้ง”
สีหน้าของอวี้เย่าเปลี่ยนไปเมื่อได้ยินประโยคนั้น
เผยเมิ่งจือรีบขอโทษ “คุณเสิ่น ผมไมได้ตั้งใจ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นครับ!”
“คนพิการแล้วยังไงเหรอ” เสิ่นซิงอวิ๋นยิ้มออกมาอีกค
