รั้ง พูดประโยคต่อมากับอวี้เย่า “ทำไมเหรอ จริงๆ แล้วนายดูถูกคนพิการหรือว่าดูถูกอาเก้าของนายกันแน่”
สีหน้าของอวี้เย่าเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
อย่างน้อยอวี้ซีเหิงก็ยังสามารถเดินได้ในช่วงปีแรกๆ แต่หลังจากที่เขาอายุได้สิบปี อาการที่ขาของเขาก็แย่ลงและไม่สามารถเดินได้อีก
มีเสียงซุบซิบนินทามากมายในเมืองซื่อจิ่ว
รวมถึงอวี้เย่าด้วย ทุกคนให้ความเคารพอวี้ซีเหิงแต่เพียงภายนอก ลับหลังกลับดูถูกเขา แค่ไม่มีใครแสดงออกอย่างชัดเจนเท่านั้น
เมื่อตอนนี้เสิ่นซิงอวิ๋นพูดออกมาตรงๆ อวี้เย่าจึงรู้สึกอับอายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
เขาเม้มริมฝีปาก สีหน้าบูดบึ้ง “คุณเสิ่น ผมเคารพอาเก้ามาตลอด และไม่เคยคิดอย่างนั้นเลย”
เสิ่นซิงอวิ๋นเพียงคลี่ยิ้มแต่ไม่ตอบสนอง
อวี้ซีเหิงไม่ได้มองมาทางนี้ด้วยซ้ำ
อวี้เย่ากำหมัดแน่นก่อนจะคลายออก
ในที่สุดเขาก็โค้งตัวลงและลดศีรษะอันสูงส่งของเขา “อาเก้า เพื่อนของผมพูดจาหยาบคายไม่เคารพอา ผมขอโทษด้วยนะครับ ขอโทษจริงๆ”
เผยเมิ่งจือเองก็ขอโทษด้วยเหมือนกัน
อวี้ซีเหิงเท้าคาง สีหน้าของเขาดูเฉื่อยชา เขาไม่ได้ชายตามองอวี้เย่าเลยตั้งแต่ต้นจนจบ
เขาเอ่ยเสียงเรียบในที่สุด “ไปเถิด”
เฟิ่งซานเริ่มเข็นรถเข็นอีกครั้
