ง
แล้วทั้งสามคนก็จากไป
อวี้เย่ายืนอยู่ตรงที่เดิม สีหน้าของเขาเดี๋ยวก็ซีดเดี๋ยวก็แดง เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นกระตุกอย่างรุนแรง
อวี้ซีเหิงไม่ได้พูดอะไรก็จริง แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความอัปยศอดสูอย่างที่สุด
แม้ว่าเขากับอวี้ซีเหิงจะห่างกันหนึ่งรุ่น แต่เนื่องจากพวกเขาอายุห่างกันแค่สามสี่ปีจึงมักถูกนำไปเปรียบเทียบกันอยู่เสมอ
อวี้เย่าเกลียดคนอื่นที่บอกว่าเขาสู้อาเก้าที่เป็นอัจฉริยะอย่างนั้นอย่างนี้ไม่ได้
แต่สิ่งที่เขาเกลียดยิ่งกว่าคือตัวอวี้ซีเหิงเองนั่นแหละ
อวี้ซีเหิงชอบทำตัวสูงส่งมาแต่กำเนิด
สิ่งที่เขาทำเมื่อครู่นี้เห็นได้ชัดว่าเป็นการดูถูกตนและไม่เห็นตนอยู่ในสายตา
อวี้เย่ายิ่งกำหมัดและขบกรามแน่นขึ้น
เป็นเพียงแค่คนพิการ มีสิทธิ์อะไร
เผยเมิ่งจือรู้สึกกระอักกระอ่วน “อาเย่า นายโดนด่าเพราะปากเสียๆ ของฉัน ฉันขอโทษนะ ฉันขอโทษจริงๆ ฉันไม่คิดว่าอาเก้าของนายจะ…ก็เลย…”
เขายังไม่เคยไปเมืองซื่อจิ่วสักครั้ง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการเข้าบ้านตระกูลอวี้
เขาเคยได้ยินอวี้เย่าพูดถึงอวี้ซีเหิงมาตลอด แต่ไม่เคยคิดเลยว่าอวี้ซีเหิงจะไม่ได้ดูทรุดโทรมอย่างที่ลือกัน แต่กลับมีท่าทางสง่างามและดูสูงส่งเช่นนี้
สมแล้วที่เป็นคนของ
