ิงอวิ๋นลูบจมูกของตนเองแล้วเริ่มค้นหาในโทรศัพท์
หลังจากค้นพบแล้ว…
เสิ่นซิงอวิ๋น “…”
ที่…ที่แท้สือเหยี่ยนชอบแบบนี้เหรอ
ดูท่าเขาจะเป็นพวกหัวโบราณจริงๆ
เสิ่นซิงอวิ๋นคลึงหว่างคิ้วตนเอง
วันนี้เขารับรู้อะไรมาหลายอย่างเลย คงต้องใช้เวลาทำความเข้าใจกับมันสักหน่อย
**
ส่วนในเวลานี้ ณ สำนักงานใหญ่ของเทียนเล่อมีเดีย
มีโทรศัพท์สายหนึ่งโทรเข้ามา เป็นสายจากผู้จัดการของลู่เยี่ยน “ฮัลโหล ผู้จัดการหลัว เกิดเรื่องกับการแสดงสาธารณะวันนี้แล้ว คุณรีบดูเลย พวกเราต้องรีบหาโอกาสแก้สถานการณ์ให้ไว”
ผู้จัดการหลัวได้ฟังเรื่องทั้งหมดแล้วก็พยายามระงับโทสะ “ไปตามเฝิงเพ่ยจือมาหน่อย!”
ผู้ช่วยพิเศษรีบลงไปทันที
ไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็นำเฝิงเพ่ยจือกลับมาด้วย
“มาดูนี่สิ!” ผู้จัดการหลัวตบเอกสารในมือลงบนโต๊ะอย่างแรง “ซือฝูชิงคนนี้ทำบริษัทเสียเรื่องไปกี่ครั้งกี่หนแล้ว คุณนับดูสิ! นับเองได้มั้ย!”
ใบหน้าของเฝิงเพ่ยจือแดงก่ำ “ผู้…ผู้จัดการหลัว ฉัน คือฉัน…”
เธอดูแลซือฝูชิงในฐานะผู้จัดการมาเป็นเวลาสองปีก็จริง แต่เธอไม่รู้จักซือฝูชิงเลยสักนิด
“ถ้าอย่างนั้นคุณดูเอง!” ผู้จัดการหลัวหมุนคอมพิวเตอร์ให้มาอยู่ตรงหน้าเธอ “ดูสิ คุณไม่รู้เหรอว่าเธอร้อ