ถูกส่งมาจากตงซัง” เสิ่นซิงอวิ๋นถอยหายใจ “แต่คนที่ส่งมาคือตระกูลจี ฉันก็เลยถูกส่งมาที่นี่เพื่อตามหาว่าใครเป็นคนรับพัสดุไป แล้วก็ถือโอกาสตามหาตัวคนตระกูลจีไปด้วยเลย”
“แต่นายก็รู้ว่าองเมียวจิของตระกูลจีนั้นเก่งขนาดที่พวกเขาสามารถใช้พลังหยินและหยางเพื่อลบร่องรอยตอนส่งของได้ แล้วคนธรรมดาอย่างฉันจะไปตามหาตัวพวกเขาได้ที่ไหน”
ตระกูลเสิ่นนับเป็นอันดับเจ็ดในบรรดาตระกูลผู้มั่งคั่งของเมืองซื่อจิ่ว
“นายว่าทำไมตระกูลจีถึงได้เก็บตัวจากโลกภายนอก” เสิ่นซิงอวิ๋นจนใจ “เวลาพวกเราจะหาองเมียวจิสักที บางครั้งยังต้องไปถึงตงซัง”
อวี้ซีเหิงเท้าแขนพลางเหลือบมองเขา “คงคิดว่าพวกนายน่ารำคาญ”
เสิ่นซิงอวิ๋นถึงกับสำลัก “นายต้องปากร้ายขนาดนั้นมั้ย”
“พี่เก้า รถพร้อมแล้วครับ!” เฟิ่งซานวิ่งขึ้นมาอีกครั้ง “พวกเรารีบเข้าไปเอาที่นั่งกันดีกว่า พวกเขาเข้าคิวกันแล้ว”
เสิ่นซิงอวิ๋นยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมา เฟิ่งซานก็เข็นอวี้ซีเหิงเข้าไปในลิฟต์ขนาดเล็กเพื่อลงไปยังชั้นล่างอย่างรอไม่ไหวแล้ว
เสิ่นซิงอวิ๋นตกอยู่ในความเงียบอีกครั้งเมื่อคิดว่าอวี้ซีเหิงไปดูการแสดง
อวี้ซีเหิง…บ้าไปแล้วเหรอ?
ก็น่าจะใช่
ความอยากรู้อยากเห็นที่เสิ่นซิงอว
