เธอพูดจบก็มองสำรวจคนตรงหน้า
แต่แล้วสายตาของซือฝูชิงก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง “ไม่รู้จัก ทำไมเหรอคะ”
“คืออย่างนี้ค่ะ ฉันนึกว่าคุณซือจะเป็นญาติกับคุณหนูจี้ซะอีก” ซย่าเซิงขมวดคิ้วน้อยๆ “เพราะพวกคุณหน้าตาคล้ายกัน”
“อย่างนั้นเหรอ” ซือฝูชิงยิ้ม “คล้ายแค่ไหนเหรอ”
“จะบอกว่าเหมือนมากก็ไม่ได้ ถ้าจะบอกว่าเหมือนเด็กฝึกในคลาสของคุณซือคงเหมือนกว่าค่ะ” ซย่าเซิงดูเหมือนจะทำการบ้านก่อนมา สีหน้าของเธอเคร่งขรึม “มันมีความคล้ายในระหว่างพวกคุณ เวลามองแวบแรกถ้าเป็นครั้งแรกก็อาจจะจำคนผิดได้ แต่ก็จะแยกออกได้อย่างรวดเร็ว”
“คล้าย?”
“แต่คุณซือสวยกว่าเธอมาก เธอป่วยมานาน สีหน้าของเธอเลยไม่ค่อยดีมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”
ซือฝูชิงไม่ใส่ใจ “ถ้าป่วยก็ควรไปหาหมอ”
“ตระกูลจี้มีทีมแพทย์ทคอยดูแลร่างกายของเธอ คุณจี้ไม่เคยก้าวออกนอกบ้านตระกูลจี้เลย” ซย่าเซิงเม้มริมฝีปาก “แม้แต่คุณหนูคุณชายตระกูลใหญ่ในเมืองซื่อจิ่วก็ยังไม่เคยเห็นเธอ ส่วนมากก็จะเคยได้ยินแต่ชื่อ ไม่เคยเจอตัวจริงกันทั้งนั้น”
ซือฝูชิงพยักหน้า
“ครั้งหนึ่งฉันบังเอิญได้รู้จักคุณจี้” ซย่าเซิงกดเสียงลง “ตอนนั้นฉันโชคดีที่ติดตามพวกผู้บริหารของบริษัทไปร่วมงานเลี้ยงที่บ้านตระกูลอวี้ ระหว
