่างนั้นหลังจากที่ดื่มไวน์ไปหนึ่งแก้วฉันก็หมดสติไป”
“ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าใครโยนฉันเข้าไปในห้อง แต่ฉันโชคดีมากเพราะมีอีกคนมาเปิดประตู แล้วคนคนนั้นก็โยนฉันออกไป”
ซือฝูชิงเลิกคิ้วขึ้นทันที
ในที่สุดเธอก็รู้ว่าเธอเคยได้ยินชื่อซย่าเซิงมาจากไหน
อวี้ถังเคยเล่าเรื่องซุบซิบของอวี้ซีเหิงให้เธอฟัง
ที่แท้รายละเอียดก็เป็นแบบนี้นี่เอง
ซือฝูชิงเงยหน้าขึ้น “ไม่ใช่ว่าคุณโชคดีมากหรอก แต่เขาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ต่างหาก”
ซย่าเซิงตกตะลึง “คุณซือ?”
ซือฝูชิงไม่คิดจะอธิบายต่อ เพียงพยักเพยิดส่งสัญญาณให้ “เชิญคุณพูดต่อเลย”
“ตอนนั้นฤทธิ์ยาทำให้ฉันสูญเสียการควบคุมประสาท ฉันเกือบจะถูกคนชั่วทำให้แปดเปื้อนแล้วตอนที่คุณจี้มาพบและช่วยฉันไว้” ซย่าเซิงกระแอมออกมาก่อนจะหัวเราะอย่างขมขื่น “น่าเสียดายที่ร่างกายของฉันได้รับความเสียหายจากยาฤทธิ์แรงนั้นเหมือนกัน เลยทำให้ปอดกับหัวใจของฉันไม่ค่อยจะดีมาตลอด
เรื่องนี้ทำให้ฉันรู้ว่าคุณจี้ที่มักจะเป็นที่พูดถึงนั้นหน้าตาเป็นยังไง” ซย่าเซิงพูด “เพราะอย่างนั้นตอนที่ฉันเห็นหน้าตาจริงๆ ของคุณซือ ฉันก็เลยคิดว่าคุณซือกับคุณจี้มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดหรือเปล่า”
“ไม่มี แล้วก็ไม่คิดจะมีด้วย” ซือฝู
