ชิงยืนขึ้นพลางจัดการผมเผ้าของตัวเองเล็กน้อย “คุณซย่าน่าจะพูดจบแล้ว ฉันยังต้องถ่ายภาพฟิตติ้งอีก เชิญคุณซย่ากลับเถอะค่ะ”
ในโลกใบนี้ใช่ว่าจะไม่มีคนหน้าเหมือน
แค่เธอได้ยินชื่อนี้ติดๆ กันมาสองวันจึงเริ่มรู้สึกรำคาญแล้ว
ซย่าเซิงบีบกระเป๋าของตนเองแน่น เธอเดินไปสองก้าวก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงร้อนรน “คุณซือต้องดูแลตัวเองดีๆ นะคะ ถ้าต่อไปคุณได้ไปเมืองซื่อจิ่วก็ให้อยู่ห่างๆ ตระกูลจี้ไว้จะดีกว่า ตระกูลจี้ไม่ใช่ครอบครัวที่ร่ำรวยธรรมดาๆ
ถ้าพวกเขาทำอะไร คนธรรมดาอย่างพวกเราก็สู้ไม่ได้หรอกค่ะ”
ซือฝูชิงหรี่ตาพร้อมรอยยิ้มเนือยๆ “ขอบคุณค่ะที่เตือนฉัน”
ซย่าเซิงขอโทษอีกครั้งก่อนจะกล่าวคำอำลาและจากไป
“คุณซือ” แล้วผู้กำกับการถ่ายภาพตะโกนเรียกเธอ “รบกวนคุณไปเปลี่ยนเป็นชุดสุดท้ายด้วยครับ เดี๋ยวถ่ายเสร็จพวกเราจะได้ไปกินข้าวกัน”
ซือฝูชิงได้สติกลับมา “มาแล้วค่ะ”
เธอเข้าไปในห้องแต่งตัว ช่างแต่งหน้าหยิบอุปกรณ์แต่งหน้าออกมาและแต่งหน้าให้เธอใหม่
“สภาพผิวหน้าของคุณซือดีมากจริงๆ ค่ะ” ช่างแต่งหน้าอดถอนหายใจไม่ได้ ฉันไม่ใช้รองพื้นหรือคอนซีลเลอร์เลย แม้แต่ครีมรองพื้นก็ยังไม่ดีเท่าผิวเดิมของคุณ”
เธอเคยแต่งหน้าให้ดารามาแล้วมากมาย
