ฉัน?” ซือฝูชิงเลิกคิ้ว “ใครน่ะ”
เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า “ผมไม่ทราบครับ ยังหนุ่มมาก เขาไม่ได้แจ้งชื่อ”
“ได้” ซือฝูชิงลุกขึ้นยืนขยับแขนขาแล้วส่งสัญญาณให้พวกเซี่ยอวี้ “พวกนายฝึกกันต่อ เดี๋ยวฉันกลับมา”
เธอออกจากห้องซ้อมเต้นแล้วเดินตามพนักงานไปจนถึงห้องพักผ่อนที่ชั้นบนสุด
รอบด้านเงียบสงบไร้ซึ่งผู้คน
เจ้าหน้าที่เปิดประตู “ทางนี้ครับเมนเทอร์ซือ”
ซือฝูชิงส่งเสียงอืมก่อนจะก้าวเข้าไป
อวี้เย่านั่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องพักผ่อน มีชาร้อนถ้วยหนึ่งวางอยู่ตรงหน้าเขา
หลังจากที่ได้ยินเสียงฝีเท้าเขาก็เงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย
ซือฝูชิงมองประเมินอวี้เย่า เธอจึงนึกขึ้นมาได้ว่าเขาคือพี่สามของอวี้ถังจากหน้าตาที่มีความคล้ายคลึงกันอยู่บ้าง
ดูเหมือนว่าตัวเธอเองจะเคยไล่ตามเขามาก่อน?
เธอมีความจำดีก็จริง แต่เธอมักจะจำเรื่องแบบนี้ได้ไม่ชัดมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว
อีกอย่างเธอเคยเห็นคนหน้าตาดีมากมาย
อาจารย์ของเธอ ศิษย์พี่ใหญ่และศิษย์พี่รอง
ตอนนี้ยังมีอวี้ซีเหิงเพิ่มขึ้นมาอีก
อวี้เย่านั้นไม่ได้อยู่สิบอันดับแรกของเธอ
“เขามาพบฉัน?” ซือฝูชิงยืนใกล้ประตูท่าทางเกียจคร้าน ยิ้มพลางเอ่ย “คุณแน่ใจเหรอ”
พนักงานนิ่งไปเล็กน้อย “ใช่ครับ เมนเทอร
