เหมือนกันอยู่บ้างจริงๆ
“อ้อ ก็เหมือนนิดหน่อย” ซือฝูชิงเอียงศีรษะ “นายอายุเท่าไรแล้ว”
เซี่ยออวี้ตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ผมเกิดเดือนกุมภา เพิ่งจะ 20”
“20 ปี? ฉัน 18…” ซือฝูชิงนึกถึงอายุในปัจจุบันของตนเองแล้วก็เย็นชาขึ้นมาทันที “อย่าคิดว่าพวกเราหน้าตาคล้ายกันแล้วคิดจะใช้ความเป็นพี่มาข่มฉันได้นะ แต่ไหนแต่ไรมาคนอื่นก็เรียกฉันว่าพี่ใหญ่กันทั้งนั้น เข้าใจ๊?”
เซี่ยอวี้ชะงักไปทันทีที่ได้ยินคำนั้น
เขาอดหัวเราะออกมาไม่ได้ ไหล่ของเขาถึงกับสั่นเพราะอาการหัวเราะอย่างรุนแรง “ขอโทษๆ เมนเทอร์ซือ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น”
“ไม่ใช่ก็ดี” ซือฝูชิงโยนกระป๋องโคล่าลงถังขยะ “ฉันเองก็ไม่ต้องการพี่น้องเหมือนกัน อยู่คนเดียวก็สนุกดี”
“หืม” เซี่ยอวี้กอดอก “ผมกลับอยากจะมีน้องสาวกับเขาสักคน”
“พี่เซี่ย ผมเองก็อยากให้พี่มีน้องสาวสักคน” สวี่ซีอวิ๋นตื่นเต้น “ถ้าเป็นอย่างนั้นผมก็แต่งเข้าบ้านพี่ได้แล้ว
สวี่ซีอวิ๋นพูดจบก็ได้รับสายตาอาฆาตจากเซี่ยอวี้ทันที
สวี่ซีอวิ๋น “…”
ตนพูดอะไรผิดไปเหรอ
จู่ๆ ก็มีคนเคาะประตูห้องซ้อมเต้น
ปรากฏว่าเป็นพนักงาน เขาพูดจานอบน้อมอย่างมาก “เมนเทอร์ซือ มีคนมาขอพบคุณครับ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องพักผ่อนแล้ว”
“ขอพบ
