ยิ้มเล็กน้อย “จิ๊”
ก่อนหน้านี้เธอได้รับบาดเจ็บทุกวัน แต่เธอกลับไม่เคยได้สัมผัสว่าชีวิตที่โชคดีเป็นอย่างไร
รอให้เธอได้โชคชะตาของตัวเองคืนมาทั้งหมดก่อนเถอะ เธอจะต้องเสพสุขกับมันเต็มที่
“เมนเทอร์ซือ อย่างนี้ครอบครัวคุณไม่โหดร้ายเกินไปหน่อยเหรอ” สวี่ซีอวิ๋นไม่พอใจกับความไม่ยุติธรรม “คุณทั้งสวยทั้งน่ารักขนาดนี้ พวกเขาทิ้งคุณลงได้ยังไง”
ถ้ามีเธออยู่ในบ้านตัวเอง ใครจะไม่ทนุถนอมเธอหมือนไข่ในหินบ้าง
ซือฝูชิงชะงักไปครู่หนึ่ง เธอเหลือบมองสวี่ซีอวิ๋น “ฉันว่านายวิ่งวันละสิบกิโลยังไม่พอหรอก”
เธอพูดชมตัวเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไร
แต่พอคำพูดนั้นออกมาจากปากคนอื่น มันทำให้เธอรู้สึกละอายใจแปลกๆ
“ผมผิดไปแล้วเมนเทอร์ซือ” สวี่ซีอวิ๋นคุกเข่าลงอย่างไว “ผมแค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมีพ่อแม่ที่ใจร้ายแบบนี้ได้แค่นั้นเอง”
สายตาซือฝูชิงสงบนิ่ง น้ำเสียงที่พูดออกมาสบายๆ “คนใจร้ายมีเยอะแยะไป เพราะฉะนั้นมีแต่ตัวเองเท่านั้นที่จะเป็นที่พึ่งให้ตัวเองได้”
สวี่ซีอวิ๋นเกาศีรษะ “อ่าครับ”
เซี่ยอวี้ที่เงียบไปนานพูดขึ้นอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้นเมนเทอร์ซือคิดมั้ยว่าเราสองคนหน้าตาเหมือนกัน”
เสี่ยวไป๋เสี่ยงตายพยักหน้า
หลังจากที่ประเมินดูแล้วพวกเขาก็
