ๆ เซี่ยอวี้พูดขึ้น “คุณมีพี่น้องหรือเปล่า ผมหมายถึงคนที่มีสายเลือดเดียวกันน่ะ”
“หือ?” ซือฝูชิงหันหลังกลับไป ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลงเล็กน้อย “ไม่มี”
“ตระกูลจั่วรับเลี้ยงเมนเทอร์ซือใช่ไหมครับ” เซี่ยอวี้จ้องเธอไม่วางตาพลางเอ่ยถามช้าๆ “ก่อนที่ตระกูลจั่วจะรับเลี้ยงดู เมนเทอร์ซืออยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเหรอ”
“ก็ประมาณนั้น” ซือฝูชิงดื่มโคล่าอึกหนึ่งและนึกย้อนไป “ฉันจำอะไรก่อนห้าขวบไม่ค่อยได้แล้ว แต่ฉันก็อยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าจริงๆ ทำไมเหรอ”
หลังจากที่เธอตื่นขึ้น เธอก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตามหาประวัติความเป็นมาของตัวเองเท่าไร
แต่ทั้งเธอและจีสิงจือต่างก็เห็นพ้องต้องกันว่าการที่เธอสามารถทำให้คนยอมจ่ายเงินก้อนโตเพื่อให้องเมียวจิสร้างค่ายอาคมโยกย้ายโชคชะตาของเธอได้ ถ้าเธอไม่ได้เป็นธิดาแห่งโชคลาภก็คงเกือบแล้ว
แม้ว่าโชคชะตาจะเป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้และคาดเดาไม่ได้ แต่ก็มีคนที่โชคดีจริงๆ
ในประวัติศาสตร์มีคนที่เกิดมาโชคดีไม่น้อย ส่วนใหญ่มักจะเป็นพวกผู้บัญชาการทหารสูงสุด จักรพรรดิและองค์หญิง
โดยเฉพาะฮ่องเต้อิ้น
เขาพลิกดวงชะตาของราชวงศ์ได้ด้วยตัวคนเดียว
พอจะเห็นได้ว่าดวงชะตาของเขายิ่งใหญ่เพียงใด
สายตาซือฝูชิงเย็นชา เธอ
