้าใจอะไร”
เคยเห็นสัตว์เลี้ยงที่กินแต่ก้อนทองคำบ้างไหม
เคยเห็นเด็กล้างผลาญที่กินอย่างเดียวแต่ไม่ถ่ายออกมาไหม
ไม่มีใครในโลกนี้ที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของเธอได้
เสี่ยวไป๋ที่จะได้กินทองคำเพิ่มอีกก้อนหนึ่งกลิ้งบนพื้นอย่างมีความสุข
“เมนเทอร์ซือ สุนัขของคุณเป็นตัวเมียชัดๆ แต่ทำไมถึงได้ซนเหมือนพวกลูกผสมล่ะ” สวี่ซีอวิ๋นอารมณ์ดี “ถ้าต่อไปคุณจะให้เธอผสมพันธุ์ก็จะหาคู่ยากนะ”
ซือฝูชิงลูบหัวเสี่ยวไป๋อย่างครุ่นคิด “ก็น่าจะหาคู่ยากจริงๆ”
สัตว์ชนิดไหนกันที่จะคู่กับปี่เซียะได้
นี่เป็นเรื่องที่ทำให้เธอหนักใจมากจริงๆ
ทันใดนั้นเสี่ยวไป๋ก็อารมณ์ไม่ดีขึ้นมา มันเห่าใส่สวี่ซีอวิ๋นอย่างดุร้าย “โฮ่งๆๆ!”
สวี่ซีอวิ๋นหน้าเจื่อน
สมกับที่เป็นสุนัขของเมนเทอร์ซือจริงๆ สัตว์เลี้ยงก็น่ากลัวเหมือนกับเจ้าของ
“กินเยอะขนาดนี้แล้วทำไมยังไม่เห็นแกฟื้นตัวเลยล่ะฮึ” ซือฝูชิงจิ้มหัวของเสี่ยวไป๋ “ชีวิตปลาเค็มของฉันไม่มีแกไม่ได้นะ”
ตอนที่เธออยู่ในทวีปอิสระ เธอไม่ต้องใช้พาหนะใดๆ แค่มีปี่เซียะก็เพียงพอแล้ว
เสี่ยวไป๋เองก็เศร้ามากเช่นกัน
มันก็อยากจะโตขึ้นกลายเป็นแบบที่น่าเกรงขามกว่านี้
และกินก้อนทองคำได้ทั้งตะกร้าในคำเดียว
“เมนเทอร์ซือ” จู่
