ป้องความงามของชิงชิงที่รักเอง ไม่ให้พวกนายเห็นหรอก!]
ซือฝูชิงดำดิ่งในความคิด
แฟนคลับพวกนี้ไม่มีคนอื่นบนเน็ตให้คิดถึงแล้วเหรอ?
หลังจากครุ่นคิดอยู่สักพัก เธอก็ยกปี่เซียะขึ้นมาถ่ายรูป ‘แชะๆ’ สองสามใบ
ซือฝูชิง : [ไม่มีภาพเซลฟี่ ให้ดูรูปน้องหมาละกัน (รูปภาพ)]
ทันทีที่เธอโพสต์เวยปั๋ว ความคิดเห็นก็ทะลักทันที
[คนแรก!!!]
[ว้าว หมาของที่รักก็น่ารักเหมือนกันเลย!]
[นี่มันหมาพันธุ์อะไรเนี่ย เหมือนจะไม่เคยเห็นมาก่อน]
[อ๊ะ มันยังใส่กระโปรงตัวน้อยด้วยนะ ชิงชิงถักเองหรือเปล่าเนี่ย เหมือนนางฟ้าตัวน้อยเลย!]
เสี่ยวไป๋หมุนตัวรอบหนึ่งอย่างภาคภูมิใจ
แน่นอนอยู่แล้วว่ามันเป็นนางฟ้าตัวน้อยที่น่ารัก
“เด็กดี ลูกสาวที่น่ารักของป๊ะป๋า” ซือฝูชิงตบหัวที่มีขนปุกปุยของมัน “วันนี้ป๊ะป๋าอารมณ์ดี อนุญาตให้แกกินเพิ่มอีกหนึ่งก้อน”
ดวงตาของเสี่ยวไป๋เป็นประกาย น้ำลายแทบจะไหลออกมา
“เอ่อ เมนเทอร์ซือ คุณคงไม่ได้ขี้เหนียวอาหารหมาหรอกใช่มั้ย” สวี่ซีอวิ๋นที่เพิ่งเต้นเสร็จรู้สึกแปลกใจที่ได้ยินอย่างนั้น “มันตัวเล็กขนาดนี้ ควรจะกินให้เยอะๆ หน่อย”
เสี่ยวไป๋พยักหน้าเห็นด้วยพร้อมส่งเสียงคราง
ซือฝูชิงไม่แสดงสีหน้าใดๆ เธอกัดฟันยิ้มอย่างเย็นชา “นายจะไปเข
