คำว่า ‘ข้ามทะเลสาบจระเข้’ และ ‘เอาไข่จากถ้ำงูเหลือม’ เธอก็ตกอยู่ในความเงียบไปพักหนึ่ง
สามสิบวินาทีต่อมาเธอก็ยิ้มน้อยๆ และพิมพ์ตอบเขา
ซือฝูชิง : [คุณเรียกสิ่งนี้ว่าประเภทไลฟ์สไตล์?]
ประเภทฆ่าคนมากกว่ามั้ง
กินดีอยู่ดี : […]
กินดีอยู่ดี : [ผมผิดไปแล้วจริงๆ ครับคุณซือ]
ซือฝูชิงเองก็ไม่ได้สนใจผู้ช่วยผู้กำกับที่กำลังตื่นตระหนก เธอเลิกคิ้ว “อ้วนจิ๊บ รายการวาไรตี้ดูน่าสนุกดีนะ อยากกินไข่งูเหลือมมั้ย?”
เสี่ยวไป๋โกรธจนกระโดดและส่งเสียงร้องออกมาทันที
มันมีชื่อว่าไป๋จิ่นอวี๋ไม่ใช่ชื่ออ้วนจิ๊บโง่ๆ อย่างนั้นเสียหน่อย!
“ดีจัง ฉันไม่เคยเล่นเกมแบบนี้มาก่อน” ซือฝูชิงกดตัวปี่เซียะเพื่อควบคุมอย่างง่ายดายด้วยมือข้างเดียว “น่าสนุกมาก ฉับรับงานนี้แล้ว”
เธอพิมพ์ตอบผู้ช่วยผู้กำกับเสร็จก็ยืดเส้นยืดสายก่อนจะคลิกเปิดเวยปั๋วขึ้นมา
เมื่อเปิดเข้าไปทีแรกก็มีอาการค้างเล็กน้อยเพราะข้อความที่มากเกินไป
แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะคำด่าและภาพผี แต่เพราะคำพูดเยินยอไปในทางเดียวกันทั้งหมด
[ที่รัก ที่รัก ไหนภาพเซลฟี่ของเธอล่ะ]
[ที่รัก ตอนนี้กี่โมงแล้ว เก้าโมงแล้วนะ เธอต้องลงรูปเซลฟี่เก้าช่องได้แล้ว!]
[ที่รัก ผมหิว กินข้าวกันเถอะ]
[ไปให้พ้น ฉันจะปก