้นกอดสักหน่อยก็ได้แล้วค่อยไป”
เขาเหยียดมือทั้งสองข้างออกแล้วโอบรอบเอวเธอช้าๆ
ทันใดนั้นกลิ่นน้ำหอมดอกหมื่นลี้บนตัวของเขาก็เข้มชัดขึ้นก่อนมันจะค่อยๆ โอบล้อมรอบตัวเธอไว้
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองเหลืออยู่แค่นิ้วเดียว แต่ก็ยังไม่มีการสัมผัสแตะต้องกัน
คราวนี้เป็นตาซือฝูชิงที่ต้องนิ่งเงียบบ้างแล้ว
เธอมองกลับชายหนุ่มตรงหน้าอย่างสงบ ประสานสายตากับดวงตาหงส์อันเรียวยาวของเขา
จู่ๆ ซือฝูชิงก็รู้สึกว่าฉากนี้คุ้นมาก
เธอค่อยๆ นึกถึงคืนที่เธอเพิ่งตื่นขึ้นมา เธอหรี่ตาลงอย่างล้ำลึก ดวงตาของเธอค่อยๆ เลื่อนลงไปที่ขาเรียวของชายคนนั้น และสายตาสำรวจของเธอก็ดิ่งลึกลงเรื่อยๆ
ในขณะเดียวกันเธอก็คอยสำรวจตรวจตรารอบด้านไปด้วย
ผู้คนที่อยู่รอบๆ ขยับตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเสียงที่บอกว่าพวกเขากำลังหันหลังกลับ
ซือฝูชิงได้ยินประโยคหนึ่งอย่างชัดเจนแม้ว่าพวกเขาจะคุยกันด้วยเสียงที่มีแต่พวกเดียวกันเท่านั้นที่จะได้ยิน
“ให้ตายเถอะ ยอมเลย พวกมันไม่ได้อยู่ที่นี่ด้วยซ้ำ ที่นี่มีแต่คู่รักพลอดรักกัน ปล่อยข่าวลวงมาแบบนี้คิดจะให้บิดาอิจฉาที่คนพวกนี้รักกันรึยังไง”
“พวกเอ็งว่ามันจะอยู่ที่แบบนี้เรอะ? เหลวไหล มันใช่คนที่จะแตะต้อง
