“ขอโทษด้วยนะคะ” หมอยังคงพูดคำเดิม “เธอคนนั้นไม่ได้บอกไว้ พอดีฉันยังมีธุระ งั้นขอตัวไปจัดการธุระก่อนนะคะ”
ไม่รู้ว่าตระกูลจั่วไปทำเรื่องอะไรไว้ ถึงทำให้คนที่รักในอาชีพหมอพูดคำอย่างไปเจอยมบาลแบบนั้นขึ้นมาได้
“ได้ค่ะ ฉันเข้าใจแล้ว” จั่วเสียนอวี้พรูลมหายใจออกมาช้าๆ “ขอบคุณค่ะ”
หลังจากวางสายเธอก็คลึงขมับอย่างไม่มีกะจิตกะใจทำงานอีกต่อไป
จั่วเสียนอวี้เป็นลูกรักของพระเจ้ามาตั้งแต่เด็ก ที่ผ่านมาใช้ชีวิตอย่างราบรื่นไม่เคยเจออุปสรรคใดๆ มาก่อน
คิดไม่ถึงว่าขนาดเอาตระกูลจั่วและตัวเองมาเป็นเบี้ยต่อรองยังถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ
อีกอย่างตอนที่รู้จากทางโรงพยาบาลว่าหมอมากฝีมือคนนี้อายุยังน้อย ภายในใจของจั่วเสียนอวี้ก็ผุดความไม่ชอบใจขึ้นมาอย่างข่มไว้ไม่อยู่
ในสมองของเธอนึกถึงเหล่าคนวัยหนุ่มสาวทุกเมืองในต้าซย่ารวมถึงเมืองซื่อจิ่ว ทว่าไม่มีใครคู่ควรกับสมญานามนี้เลยสักคน
ตระกูลซูที่เป็นหมอมาหลายชั่วอายุคนในเมืองซื่อจิ่ว ถึงรุ่นนี้จะมีลูกสาว แต่เธอคนนั้นก็ไม่ได้เรียนเฉพาะทางด้านหัวใจและปอด
ส่วนตระกูลหนิงของเมืองเยี่ยน จั่วเสียนอวี้กลับไม่นึกถึงเลย
เพราะตระกูลหนิงเรียนด้านไสยศาสตร์ คนละสายกับแพทย์แผนปัจจุบ
