ัน แต่ไหนแต่ไรมาไม่เคยโผล่ไปที่โรงพยาบาลสักครั้ง
จั่วเสียนอวี้ตื่นจากความคิดก่อนจะฝืนตัวเองเข้าสู่สภาวะทำงาน
ในเวลาบ่ายสองประตูก็ถูกเปิดออก จั่วฉิงหย่าเดินเข้ามาอย่างเงียบๆ ด้วยท่าทีอกสั่นขวัญแขวน
พลั่ก!
เสียงหนึ่งดังขึ้นก่อนที่กล่องปากกาจะถูกปัดตกลงพื้น
จั่วเสียนอวี้พูดเสียงเย็นชา “ยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ!”
จั่วฉิงหย่าตื่นตระหนกในทันใด ท่าทีหยิ่งผยองที่แสดงใส่หลินชิงเหยียนก่อนหน้านี้มลายหายไปในพริบตา “พี่…พี่สอง”
“ทำตัวเองจนต้องโดนลากไปถึงโรงพัก เก่งนี่” จั่วเสียนอวี้พูดด้วยสีหน้าราบเรียบ “ครั้งหน้าถ้าเธอตกอยู่ในเงื้อมมือของซือฝูชิงอีก จะไม่มีใครช่วยเธออีกแล้ว”
ถึงแม้สุดท้ายจั่วฉิงหย่าจะไม่ได้ถูกลงบันทึกไว้เป็นคดี แต่เรื่องที่เธอถูกลากไปถึงสถานีตำรวจไม่มีทางปิดบังใครได้แน่นอน
อย่างช้าพรุ่งนี้ข่าวนี้ก็คงแพร่ไปถึงหูเหล่าแวดวงตระกูลใหญ่ๆ ในเมืองหลิน
ศักดิ์ศรีของตระกูลจั่วแทบไม่เหลือแล้ว!
จั่วเสียนอวี้อดกลั้นความโกรธเอาไว้ “ห้ามออกนอกบ้านหนึ่งเดือน”
จั่วฉิงหย่าไม่สบอารมณ์ “พี่สอง!”
“เอาน่า ฟังคำพี่เขาเถอะ” จั่วเทียนเฟิงเองก็หงุดหงิดใจไม่แพ้กัน “คุณย่าจะกลับมาจากเมืองซื่อจิ่วแล้ว ลูกอยากให้ย่าโกรธ
