รถ จู่ๆ ก็ให้ชุดปักจันทร์ไปตั้งชุดหนึ่ง ทำเอาผมปวดใจไม่น้อยเลยนะ”
เขามีชุดปักจันทร์อยู่ในมือเพียงไม่กี่ชุดเท่านั้น
เขาวางแผนว่าจะให้ซือฝูชิงชุดหนึ่ง
แต่คิดไม่ถึงว่าซือฝูชิงจะไม่เอาแล้วดันเอาไปให้เซี่ยอวี้แทน
“มีอะไรให้น่าปวดใจ” ซือฝูชิงเท้าคางพลางมองด้วยสายตาเหนื่อยหน่าย “แค่ปักเพิ่มอีกก็ได้แล้ว”
“ปักเพิ่มงั้นเหรอ” ชวีหลิงอวิ๋นพูดโพล่งเสียงสูง “คุณพูดเหมือนกับการทำผ้าปักจันทร์เป็นเรื่องง่ายๆ เหมือนการดื่มน้ำ”
ซือฝูชิงพยักหน้าด้วยท่าทีจริงจัง “ต้องเหนื่อยกว่าการดื่มน้ำอยู่แล้ว ในเมื่อต้องขยับทั้งสองมือนี่นา”
ชวีหลิงอวิ๋น “…”
เหตุผลแบบนี้ เขาจนปัญญาจะคัดค้านจริงๆ
“ปัญหาไม่ใช่ว่าจะตัดแล้วปักใหม่ได้หรือไม่” ชวีหลิงอวิ๋นถอนหายใจ “แค่ไม่รู้ว่าช่างฝีมือพวกนี้หายไปไหนหมดแล้ว พูดไปคุณอาจจะไม่เชื่อ ผ้าที่เหลืออยู่ในมือผมไม่กี่หลาตอนนี้เหมาซื้อมาจากหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ตอนที่ผมไปถ่ายหนังกับอวิ๋นหลาน”
“ตอนหลังพอผมกลับไปก็ไม่เหลือใครเลยสักคน ไม่แม้แต่ทิ้งร่องรอยไว้ด้วยซ้ำ”
ซือฝูชิงเงียบไปชั่วขณะก่อนพูดเสียงต่ำ “งั้นเหรอ...”
“อีกเรื่อง ผมมาเพื่อบอกคุณว่าผมจะไปจากเมืองหลินแล้ว” ชวีหลิงอวิ๋นพูดด้วย
