ด้เลย เฮ้อ ใช่แล้วเจ้านาย” ซือฝูชิงหันไปมองพร้อมดวงตาจิ้งจอกที่โค้งลงเล็กน้อย “จะให้ชิมขนมสักชิ้นดู แฟนฉันเป็นคนทำเองค่ะ อร่อยเหาะเลยแหละ ให้อันไม่หวานก็แล้วกัน”
เธอเปิดกล่องแล้วหยิบขนมชิ้นหนึ่งออกมายื่นให้
“แฟนหรือ” พอได้ยินเช่นนั้น อวี้ซีเหิงก็ย่นคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็ตอบกลับไปว่า “อวี้ถัง?”
“ใช่แล้ว หนิงหนิงก็ใช่ ถังถังก็ใช่!” ซือฝูชิงบอกเหตุผลตามมา “ฉันปฏิเสธหัวใจที่พวกเขามีให้ฉันไม่ได้ ดังนั้นก็เป็นแฟนฉันทั้งคู่แหละ
ฉันทำผิดตรงไหน ฉันก็แค่อยากให้ผู้หญิงทุกคนที่ชอบฉันเป็นครอบครัวเดียวกัน!”
พออวี้ซีเหิงได้ยินประโยคนี้ก็อดผงะไปไม่ได้
เขากุมขมับก่อนกัดขนมเข้าปากหนึ่งคำอย่างช้าๆ ในคำพูดแฝงไปด้วยรอยยิ้มที่ปนความไม่ใส่ใจนัก “อืม ก็ดี”
เฟิ่งซานถึงกับกุมหน้า
เห็นได้ชัดเจนเลยว่า ไม่ว่าจะเป็นหัวข้อสนทนาที่จริงจังมากแค่ไหนก็ล้วนถูกคุณซือพาออกนอกทะเลได้
**
จั่วเสียนอวี้กลับมาถึงตระกูลจั่วแล้ว
เธอพลิกเอกสารสองสามฉบับไปมาแล้วเริ่มลงมือทำงาน
ทว่าเพิ่งหยิบปากกาขึ้นมาก็ได้รับสายจากทางโรงพยาบาล
“ขอโทษนะคะคุณจั่ว” ปลายสายพูดต่อขึ้นว่า “ฉันลองช่วยถามให้แล้ว แต่เธอบอกว่าไม่มีเวลา ส่วนเรื่องราคา
